141 



de pluim gelobd is en gedurende den bloei uitstaat; 

 verder zijn de onderste kelkkafjes niet gevleugeld. Vandaar 

 dat ze door vele auteurs tot een apart geslacht werd 

 gerekend. {Baldingera Gaertn., Typhoides Moench, Digra- 

 phis Trin). Ze bezit echter aartjes, die zuiver het Phalaris- 

 type vertoonen: van terzijde plat gedrukt, met 2 groote 

 het aartje omsluitende onderste kelkkafjes en 2 veel 

 kleinere behaarde bovenste kelkkalfjes; het eerste kroon- 

 kafje eivormig, het 2e bijna geheel insluitend. Of men ze 

 nu als een „Sektion" beschouwt zooals Ascherson en 

 Graebner of als een „sous^genre" zooals Rouy, is 

 meer een kwestie van smaak. Er is slechts 1 soort uit 

 deze groep bekend, en deze komt voor door geheel 

 Europa, W.-, N.- en O. -Azië, N. -Amerika, terwijl onlangs 

 door Pilger een ras met grooter aartjes uit Centraal- 

 Afrika werd vermeld (subsp. Oehleri). Opmerkenswaard 

 is, dat ze niettegenstaande dat groote verspreidingsgebied 

 betrekkelijk weinig varieert. De meeste variatie komt nog 

 vóór in de habitus der plant en in de kleur der aartjes. 



De normale vorm (typica Junge) heeft een tot 2 '/o M. 

 hooge onvertakte halm, een groote losse pluim, terwijl de 

 3-nervige kale onderste kelkkafjes meest groen zijn, soms 

 violet-bruin aangeloopen. Ze is zeer algemeen langs 

 waterkanten (vgl. Prodr. Ed. II). Verder zijn bekend: 



f» coarctata Prahl^ pluim dicht saamgetrokken met 

 zeer korte takken; onderste kelkkafjes donkerviolet aan- 

 geloopen. 



Wij bezitten een exemplaar van Rotterdam, 1901 leg. 

 Jansen en Wachter, 't Lijkt ons slechts een stand- 

 plaatsvorm. 



L minor J» en W^,, plant laag (3 a 4 dM.), pluim kort 

 en smal, aarvormig saamgetrokken; aartjes iets kleiner. 



Ofschoon de plant een eigenaardigen indruk maakt, zal 

 het wel niet meer dan een standplaatsvorm zijn. Ze groeide 

 op opgespoten terreinen bij Rotterdam, die voortdurend 



