171 



met de grootste breedte in het midden en met tamelijk 

 stompen top. De bloemknoppen zijn te grof voor Rumex 

 obtusifolius, aan welke soort evenwel de bladeren het 

 meest doen denken. Ik geef toe, dat de naambepaling nog 

 wel fout kan zijn. De gelijkenis met Rumex weberi is 

 voldoende, maar niet zóó opvallend, dat andere, mij niet 

 bekende bastaarden zijn uitgesloten. Het bijliggend etiket 

 luidt: Rumex maximus — achter Elswoud — bij Haar- 

 lem — 4 luny 1869. Er is op gestempeld: Herb, van 

 Hall. Verder zien we van onbekende hand een vraag- 

 teeken en: (niet) en van de hand van de Bruyn: Is 

 onkenbaar de Br. 



In een ander vel, dat ik vond onder Rumex maximus, 

 ligt de plant van Hugo de Vries, die ook Wachter 

 vermeldt onder Rumex maximus in jaargang 1913 van dit 

 tijdschrift op bladzijde 123, regel 6 van onderen en verder. 

 De daar genoemde eigenaardigheden der wortelbladeren, 

 de eigenschappen der bijliggende bloemtak en de vind- 

 plaats geven mij zekerheid, dat de plant Rumex weberi 

 is. De twee lancetvormige bladeren met hartvormigen 

 voet vind ook ik eenigszins vreemd, doordat ze boven 

 den voet wat saamgetrokken zijn. Het derde, elliptische 

 blad lijkt opvallend op een der wortelbladeren van mijn 

 plant. Het bijhggend etiket luidt: Rumex maximus? — 

 Juli 1866 — 's Gravenhage — HV. 



Van de planten van van Hall en Hugo de Vries 

 heb ik het stuifmeel microscopisch onderzocht. Dat van 

 de plant van van Hall is voor meer dan de helft goed, 

 voor een belangrijk deel mislukt; dat van de plant van 

 Hugo de Vries is nog beter ontwikkeld en slechts voor 

 een klein deel mislukt. Dit kan mij evenwel niet doen 

 twijfelen aan de bastaardnatuur dezer planten. 



De beschrijvingen van Rumex weberi van Beek in 

 Reichenbachs Icones Florae Germanicae, van Ascherson 

 en Graebner in hun Synopsis en van Murbeck in 



