173 



Botaniska Notiser 1899, en wel nog alleen in de Zweedsche 

 beschrijving: stjelkbl. smalt lansettlika med rundad eller 

 vigglik bas, de öfversta smalt jambreda, alia i kanten 

 nastan jamna. 



Van Rumex maximus wordt algemeen verzwegen, dat 

 een groot deel der wortelbladeren, tenminste op zeer natte 

 plaatsen, aan den voet versmald is. Dit heeft aanleiding 

 gegeven tot de onderscheiding van een Rumex maximus 

 subhydrolapathum door Wachter in het herbarium van 

 onze vereeniging. Wat daarnaast door Wachter als 

 Rumex maximus subaquaticus onderscheiden is, behoort 

 tot andere bastaarden en tenminste voor het grootste 

 deel tot Rumex platyphyllus, den bastaard van Rumex 

 aquaticus en obtusifolius. 



Ten slotte volge een beschrijving van Rumex weberi 

 benevens een beknopte herhaling van de vindplaatsen in 

 Nederland. 



Rumex weberi, bastaard van Rumex hydrolapathum en 

 obtusifolius. Stengel zoo hoog, dik, forsch en diepgegroefd 

 als bij hydrolapathum. De pluimtakken evenwel slanker 

 en uitstaand. Hierdoor en door de groote onvruchtbaar- 

 heid de pluim groot en ijl. Bladeren zoo groot en hard 

 als bij hydrolapathum. Wortelbladeren uiteenloopend van 

 vorm, lancetvormig tot elliptisch, met de breedte in of 

 onder het midden, met spitsen of stompen top, met wig- 

 vormigen tot hartvormigen voet. Onderste stengelbladeren 

 driehoekig tot eivormig met diep hartvormigen voet en 

 spitsen top. Verdere stengelbladeren naar boven steeds 

 smaller en aan den voet minder diep hartvormig of afge- 

 rond. Bebladering doorloopend tot in de pluimtakken. 

 Hoogste bladeren, evenals bij Rumex obtusifolius, aan- 

 merkelijk breeder lancetvormig dan bij Rumex hydrola- 

 pathum. Bloemhoopjes niet rijkbloemig en met slechts hier 

 en daar een goed ontwikkelde bloem. Stelen van het 

 rijpende bloemdek meest neergeslagen, slanker dan bij 



