175 



sanguineus en paluster, welke soorten zoo vaak met 

 Rumex hydrolapathum samen groeien; al kunnen we nu 

 voor ons land niet zeggen, wat Kr au se opmerkt in Band 4 

 van Sturm's Flora op bladzijde 249: Den Anfanger 

 storen besonders die Hydrolapathumbastarde, weil sie 

 ihres trocknen Standortes wegen meist eher in seine Hande 

 geraten als die reine Art. 



De heer Henrard trof in 1913 bij Gorkum een 

 hydrolapathum aan te midden van veel Rumex crispus 

 en bedacht, dat, zoo ergens een bastaard zou kunnen 

 ontstaan tusschen deze twee soorten, dat dan toch zeker 

 hier het geval moest wezen. Tegen het eind van dien 

 zomer zamelde hij veel zaad in van deze plant en in het 

 voorjaar van 1914 zaaide hij een groot aantal zaden uit. 

 Er kiemde veel van en hij kreeg dus een groot aantal 

 jonge planten. Van plan zijnde op het einde van dat jaar 

 uit Gorkum te vertrekken, plantte hij ze niet uit, maar 

 vernietigde telkens de snelst groeiende om plaats te 

 winnen. Tenslotte hield hij ongeveer 12 kleine planten 

 over, die gekroesde bladeren hadden en die hij daarom 

 voor den gezochten bastaard hield. Toen hij evenwel later 

 tot de ontdekking kwam, dat Rumex hydrolapathum in 

 de jeugd ook gekroesde bladeren kan hebben, achtte hij 

 de proef mislukt, maar plantte toch twee wortels in een 

 bloempot en wierp de rest weg. Eén plant stierf; van de 

 andere plantte hij den wortel in 1915 in zijn tuin te 

 's Gravenhage. De plant vormde een groote rozet, die 

 even duidelijk kenmerken van Rumex crispus vertoonde 

 als van Rumex hydrolapathum. Dat jaar bloeide ze 

 niet. In Juni 1916 vormde ze den eersten stengel en 

 kort na den eersten bloei begon ze de eigenaardig- 

 heden van een hastaavd-Lapathum te vertoonen. De 

 meeste bloemen vielen kort na den bloei of op lage trap 

 van ontwikkeling af, slechts hier en daar ontwikkelde een 

 bloemdek geheel. Daardoor werd de vruchttros ijl. Ook 



