180 



aar voorkomt, geen systematische waarde hebben, komt 

 't mij voor, dat dit wel 't geval is met die planten, welke 

 gedurende hun geheele groeiperiode zulke gegaffelde aren 

 ontwikkelen. Ik heb helaas deze echte variëteit distachyum 

 niet kunnen onderzoeken op hare constantheid, daar de 

 zaden niet tot kieming konden worden gebracht. Doch 

 't is zeker geen armoedige vorm, daar ik bij typische 

 Panicum sanguinale gemakkelijk zeer gereduceerde exem- 

 plaren kon krijgen, welke echter geen gegaffelde bloeiwijze 

 hebben getoond; steeds waren er meerdere aren bijeen, 

 zelfs bij zeer kleine plantjes. 



P. sanguinale |3 repens A. et G» 



Hier is 't zelfde van toepassing, wat gezegd is omtrent 

 de vorige variëteit. Bij deze variëteit liggen alle stengels 

 en ze wortelen in de onderste stengelknoopen. 



Nu is het ook bij de typische sanguinale een vaak 

 voorkomend verschijnsel, dat er wortelende stengelknoopen 

 zijn; deze planten mogen echter niet tot deze variëteit 

 worden gebracht; het kenmerk moet sterk gepronon- 

 ceerd zijn. Ook deze variëteit dient te worden onder- 

 zocht door cultuur. Een goed exemplaar trof ik 20 Sep- 

 tember 1911 aan met den Heer Zand voort op een klein 

 terrein aan de Ertskade bij Amsterdam, waarop een buiten- 

 gewoon groot aantal voor ons land nieuwe adventieve 

 planten werden verzameld. Het exemplaar dezer variëteit 

 vormde een rozet van meer dan een meter middellijn met 

 een groot aantal takken, welke over een lengte van \ 

 meter in de knoopen wortelden; de rest der stengels was 

 opstijgend. Dit exemplaar bezat ook een groot aantal 

 schijnaren (8 — 12) per bloeiwijze. Een goed ex. ook bij 

 Wormerveer 26 Aug. 1913! leg. P. Jansen! 



Te letten valt er bij ons op de var, atrichum A» et G* ^), 



^) De Wever, Lijst v. wildgroeiende planten enz. in Zuid-Limburg, 

 geeft de drie door mij hier besproken variëteiten op voor Schinnen. 



