183 



tengevolge van den bouw der bloeiwijze verkrijgt deze 

 toch een totalen indruk van vrij regelmatige onderbreking. 

 De aarkluwens staan namelijk afwisselend dichter en verder 

 van elkaar, doch niet tegenover elkaar, zoodat, vooral 

 als alle aartjes zijn afgevallen, telkens grootere en kleinere 

 gedeelten der hoofdas zichtbaar zijn; de borstels blijven 

 steeds aan de pluimtakken bevestigd. Hierdoor is deze 

 soort dan ook goed kenbaar, en voorzoover ik dit heb 

 kunnen nagaan is 't ook 't eenige middel om kritische 

 vormen te onderkennen van Setaria viridis. Het kenmerk 

 der rugwaarts ruwe borstels, voor de typische vorm dezer 

 soort zoo karakteristiek, verliest zijn waarde, daar onder 

 den vormenkring dezer soort rassen voorkomen met geheel 

 voorwaarts ruwe borstels, ja, zelfs zeer eigenaardige planten, 

 waar beide borstelvormen aan een en dezelfde bloeiwijze 

 zijn te vinden. 



Nog gecompliceerder wordt de indeeling dan, doordat 

 bij alle rassen planten optreden met kale of behaarde 

 scheeden en scheederanden, en doordat de lengte der 

 borstels zeer kan varieeren. 



Dit laatstgenoemde kenmerk is evenals de kleur der 

 aartjes bij deze soort van geringere systematische waarde. 



Daar door mij bij Amsterdam een groot aantal planten 

 van deze bij ons betrekkelijk zeldzaam voorkomende soort 

 werden aangetroffen, vielen mij bij nauwkeurig onderzoek 

 allerlei verschillen op en kon ik mijn planten splitsen in 

 vier groepen, te weten: exemplaren met rugwaartsruwe 

 borstels en sterk gewimperde scheederanden, idem met 

 rugwaartsruwe borstels en geheel kale scheederanden, 

 exemplaren met voorwaartsruwe borstels en gewimperde 

 scheederanden, en tenslotte dezelfde exemplaren ook met 

 geheel kale randen der scheede. Vooral op het kenmerk 

 der al of niet behaarde scheederanden wil ik bijzonder 

 de aandacht vestigen, een kenmerk, dat ook aan den 

 scherpzinnigen systematicus Alex. Braun niet is ontgaan. 



