197 



volkomen overeenkwam en ik de plant dan ook als zoo- 

 danig aannam. De Heer de Wever was evenals altijd 

 zoo vriendelijk mij een deel der plant af te staan en ik 

 vroeg aan Dr, A. Th el lung te Zurich diens meening 

 omtrent de plant. Uit diens determinatie (VI 1916) blijkt 

 dat we de 3e Apera-soort werkelijk voor onze adventieve 

 flora bezitten. Onverschillig of deze plant een aparte soort 

 is, zooals Hackel eerst heeft gemeend, of een subspecies 

 intermedia Hackel is van A. Spica venti, blijkt toch 

 duidelijk, dat we hier een zeer belangrijken systematischen 

 vorm hebben, welke een verbindingslid tusschen A. Spica 

 venti en A. interrupta vormt. De plant komt voor in 

 Klein-Azië, Armenië enz. en is met graan in Midden- 

 Europa (Frankrijk, Duitschland, Engeland) en nu ook bij 

 ons aangevoerd aangetroffen; (vgl. Thellung Fl. adv. 

 Montp. (1912) p. 106 en de mededeeling van Zimmer- 

 mann in zijn Ruderalflora pag. 64). Thellung (1. c.) 

 deelt 't volgende mede over deze plant: 



„Apera intermedia Hackel, een tot in de laatste tijden 

 „miskende soort, is tot op zekere hoogte intermediair 

 „tusschen A. Spica venti en A. interrupta. In habitus 

 „gelijkt zij meer op de laatste, waarvan zij de smalle saam- 

 „getrokken pluim heeft, maar zij verschilt door de kelkkafjes, 

 „waarvan tenminste één kort genaaid is, en vooral door 

 „de lijn-langwerpige helmknoppen welke 1 — 1^ mm. lang 

 „zijn (niet rond-ovaal en \ mm. lang). Ze staat dichter 

 „bij A. Spica venti en verschilt daarvan alleen door den 

 „bouw der pluim, waarvan de takken aanliggen en met 

 „aartjes tot aan den voet bezet zijn, terwijl zij in 't alge- 

 „meen uitgespreid zijn en naakt in hun onderste derde 

 „deel, tenminste bij A. Spica venti." 



De Apera Spica venti var. pseudinterrupta heeft ook 

 de helmknoppen van A. Spica venti, doch mist de genaaide 

 kelkkafjes van A. intermedia. Ten slotte geef ik van 

 Apera Spica venti de volgende indeeling. 



