208 



en L» neglectum uit N. Amerika, de L» bonariense en 

 L. calycinum uit Z. Amerika tot ons zijn gekomen. 



Alvorens ik overga tot een bespreking der soorten met 

 de bekende ondersoorten en variëteiten, maak ik gebruik 

 van de gegevens der monografie om te wijzen op de 

 kenmerken, waar 't bij de Lepidia op aankomt. Bij ons 

 geslacht hebben we absoluut betrouwbare kenmerken van 

 qualitatieven aard, die 't mogelijk maken zelfs brokstuk- 

 ken van exemplaren zeker te onderscheiden, kenmerken, 

 die dikwijls niet opvallend zijn, doch bij vergrooting 

 onmiddelijk tot een soort doen besluiten. Zoo is de echte 

 L. apetalum dadelijk te herkennen aan de knots vormige 

 haren van den stengel. 



De Lepidia, die op 't oog doorgaan voor gladde, onbe- 

 haarde planten, blijken bij onderzoek verschillende soort 

 haren te bezitten, nl. behalve de reeds genoemde knods- 

 haren rechte cilindrische glasharen en sikkelvormig ge- 

 kromde borstelharen. Door deze laatst genoemde haren 

 is L. virginicum in al zijn vormen dadelijk te herkennen 

 van L, densiflorum en neglectum* Andere kenmerken 

 zijn dikwijls minder belangrijk voor 't herkennen der 

 soorten, In de eerste, plaats 't al of niet aanwezig zijn van 

 kroonbladen. De totale afwezigheid der petala is voor 

 L. ruderale een constante eigenschap. L. ruderale is dus 

 de apetale soort bij uitnemendheid, terwijl L. apetalum 

 rudimentaire kroonbladen heeft. Bij L. virginicum daaren- 

 tegen komen vormen voor met groote kroonbladen en 

 vormen met rudimentaire. 



Ook de bladvorm is bij Lepidium dikwijls een weinig 

 constant kenmerk, daar de veelvuldigste overgangen van 

 dubbelvinspletige tot lijnvormige ongedeelde bladen voor- 

 komen. Daarentegen hebben we in den vorm der vruchten 

 kenmerken om de soorten met goed gevolg van elkaar te 

 kunnen onderscheiden en hierop berust dan ook de 

 indeeling van 't geslacht in de verschillende secties. Ook 



