210 



binnen den kring der vormen van L. virginicum verschil- 

 lende ondersoorten te bepalen, doch dat wij voor 't zuiver 

 indeelen der soorten in een analytische tabel dit kenmerk 

 moeten laten vallen. 



Het al of niet openspringen der vrucht bij Lepidium 

 geeft een belangrijk sectiekenmerk, dat Lepidium Draba 

 en zijn verwanten een aparte groep doet vormen, n.l. de 

 sectie Cardaria, waar de hauwtjes niet openspringen en 

 de zaden eerst vrij worden, nadat de wand der hauwtjes 

 is vergaan. De eenige bekende uitzondering, een vorm 

 van Lepidium Smithii Hook» uit Engeland, is zeer onzeker. 



Thellung behandelt haar wel, doch geeft op haar 

 niet gezien te hebben. Men zij voorzichtig met „jonge" 

 of „niet voldoend rijpe" exemplaren van L. campestre, 

 waar de „rijpe" hauwtjes echter gemakkelijk openspringen. 



De Lepidia zijn bij ons één- tot tweejarige, zeldzamer 

 overblijvende kruiden met een zeer afwijkenden habitus. 



Sommige soorten planten zich sterk vegetatief voort 

 door uitloopers, zoo b.v. L. Draba en L. lati folium; vaak 

 is er een wortelrozet van bladen, terwijl de bladen en 

 stengels meestal behaard zijn met steeds eencellige rechte 

 of gekromde cylindrische haren; zeldzamer komen de reeds 

 genoemde knodsharen voor. De vertakking der planten is 

 zeer variabel, soms geheel onvertakt (vormen als „simplex" 

 benoemd). De bladen zijn zeer afwisselend in vorm en 

 varieeren van ongedeeld tot dubbelvindeelig, ze zijn gezaagd 

 of getand tot geheel gaafrandig, meestal dun, bij de 

 halophyten echter dik leerachtig. De heterophyllie treedt 

 sterk op den voorgrond bij L» perfoliatum, waar tusschen 

 de dubbelvindeelige onderste en de hartvormig stengel- 

 omvattende, gaafrandige bovenste bladen allerlei over- 

 gangsvormen voorkomen. Tournefort noemde deze 

 soort danook de Nasturtium hebbende onderste bladen 

 als Millefolium en bovenste als Bupleurum rotundi folium. 



Bij Lepidium zijn de kelkbladen cirkelrond tot lijnlancet- 



