219 



eigenlijk alleen af door den anderen vorm der vrucht. 

 Evenals de vorige ondersoort is ook deze zeer variabel 

 wat de bladen betreft. Daar zij slechts enkele malen in 

 ons land adventief is waargenomen, laat ik de vermelding 

 der variëteiten achterwege. Onze exemplaren bezitten 

 bladen, welke hart- of pijlvormigstengelomvattend zijn. 

 Hun vorm is elliptisch-langwerpig tot eivormig, naar den 

 voet toe saamgetrokken en soms zwak vioolvormig. Naar 

 de verhouding van lengte tot breedte der vruchten onder- 

 scheidt men twee variëteiten nl. var* typicum ThelL: 

 hauwtjes spits, meest langer dan breed, en var. repens 

 (Schrenk) ThelL: hauwtjes stomp, meest breeder dan lang. 



De mij bekende vindplaatsen zijn tot nu toe: 



Gorinchem, graanafvalterrein aan de Linge 1914 leg. 

 Henrard; (determ. A. Thellung VII 1915). In herb. 

 N. B. V. vond ik bovendien nog exemplaren tot deze 

 subspecies behoorend van 



Middelburg, meelfabriek, 5 JuU 1898 (O g ter op!), idem 

 1900 (D. Lak o!), bovendien een exemplaar uit 't her- 

 barium Vuyck: zuidwestgedeelte van 't eiland Rozenburg 

 10 Oct. 1895 (leg. Vuyck!), Deventer meelfabriek 1916 

 (KI o os! in herb, prop.) (! Thell. Jan. 1917). 



Alle bij ons gevonden exemplaren behooren tot de var. 

 typicum Thell. hetgeen ik eerst heb kunnen beslissen, 

 nadat ik eindelijk een echt exemplaar der var. repens in 

 handen had gekregen. Onze exemplaren hebben vruchten, 

 welke dikwijls iets breeder dan lang zijn en men zou 

 hierop alleen afgaand tot var. repens willen beslissen, 

 doch uit 't zeer fraaie vruchtexemplaar, dat ik uit Afghanistan 

 [Herb, of the late East India Company No. 1398/1 

 Distributed at the Royal Gardens Kew 1861 — 1862] zag, 

 welk exemplaar uit 't Rijks Herbarium op mijn verzoek 

 door Dr Thellung werd gecontroleerd, blijkt, dat de 

 hauwtjes zeer sterk blaasvormig opgezwollen en stomp 

 zijn, zoodat de naam Physolepidion repens, haar door 



