222 



minder grauwharig. De wortelbladen zijn meestal liervor- 

 mig vindeelig (tijdens den bloei meestal reeds afgestorven) 

 doch er komen ook dikwijls ongedeelde wortelbladen voor. 

 Zooals reeds boven gezegd is, is dit de meest algemeene 

 vorm, waarin deze soort optreedt. 



forma pluricaule ThelL 



Hiertoe behooren forsche planten; uit den wortelrozet 

 ontspringen twee tot meerdere, soms een groot aantal 

 stengels, welke alle ongeveer gelijk ontwikkeld zijn; de 

 plant heeft tengevolge daarvan een geheel anderen habitus 

 dan de type. Deze vorm is ook daarom belangrijk, omdat 

 zij toont hoe sommige vormen van Lepidium campestre 

 vroeger gehouden zijn voor de naverwante soort Lepidium 

 heterophyilum (= Smithii). Bij deze laatste, in tegenstelling 

 met Lepidium campestre overblijvende soort, komen er 

 uit den wortelhals steeds meerdere stengels en komt die 

 dus in dit kenmerk overeen met den vorm pluricaule. 

 Doch Lepidium Smithii is door de in de tabel aangegeven 

 kenmerken goed van onze soort te scheiden. 



Deze vorm is bij ons zeer dikwijls aangetroffen. Ik zag 

 hem van de volgende vindplaatsen: 



Doorn — Nederlangbroek 1833 (Wt te waal), Zutfen 

 1834 (Wttewaal), Neerlangbroek 1835 (Mol ken boer), 

 Liefdestoof, Zuid-Beveland 1838, 1839 (v. d. Bosch), 

 Naaldwijk — 's Gravezande 1844 (v. d. Trappen), 's Gra- 

 vezande 1845 (v. d. Trappen in herb. Coster), Ubber- 

 gen en Nijmegen 1847 (Abeleven), Frederiksoord ^) 1864 

 (Lyclama a Nyeholt, als Thlaspi hirtum). Krommenie 

 1870 (P. H. Bon in herb. v. Tuinen), Apeldoorn 1875 

 (Kok Anker sm it), Twello 1876 (Kobus), Nieuwelands- 

 polder— Hoek van Holland 1879 (Suringar), Ruïne 

 Teylingen 1882 (exc. Suringar), Noordwijk 1888 (exc. 



^) Dit exemplaar der forma pluricaule is door Dr. Thellung in Jan. 

 1917 goedgekeurd. 



