236 



Men zij voorzichtig met de honigklieren, die dikwijls voor 

 de rudimentaire kroonbladen worden gehouden. Deze soort 

 is zeer veranderiijk in habitus, doch hierop kunnen geen 

 variëteiten worden onderscheiden. 



Lepidium calycinum Godron* 



Deze soort is 't eerst onderscheiden naar een exemplaar 

 in 1853 door Touchy gevonden op 't beroemde aanvoer- 

 terrein Port-Juvenal bij Montpellier. Haar vaderland is 

 later gebleken te zijn Z. -Amerika en wel Argentinië, 

 Uruguay, Paraguay, en Zuid-Brazilië. De tweede vind- 

 plaats voor Europa is in ons land: n.l. Rotterdam, spoor- 

 wegterrein tusschen spoorhaven en Parallelweg Juli 1901 

 (unicum in herb. Jansen en Wachter No. 11286 determ. 

 A. Thellung III 1914, vidü). 



Lepidium bonariense L» 



Deze eveneens Zuid-Amerikaansche soort, welke in de 

 zelfde landen als L. calycinum is verbreid, doch een 

 uitgestrekter gebied bewoont (tot Patagonië en Chili), is 

 lastiger te herkennen dan de vorige soort. Zij komt in 

 habitus overeen met Lepidium uirginicum, doch wijkt 

 daarvan behalve in bladvorm af, doordat zij overblijvend 

 is, rudimentaire kroonbladen heeft en vruchten op ± even 

 langen steel staande, welke stelen niet zoo ver afstaan 

 als bij L. virginicum (beneden 45°). Het is reeds een zeer 

 lang bekende soort. Dillenius beeldde haar reeds in 

 1732 af in Hortus Elthamensis als „Thlaspi bonariense 

 multiscissum flore invisibili". Op deze zeer goede afbeelding 

 benoemde Linnaeus de plant. Deze soort is in ons land 

 eenige malen aangetroffen, meestal met andere Lepidia. 



Na het verschijnen van Thellungs monografie is 't aan 

 hem gebleken, dat ook deze soort buitengewoon variabel 



