24 



Amsterdam). Verder besprak hij de verschillen tusschen 

 Lolium rigidum en strictum en besprak de redenen die 

 tot vereeniging van beide soorten hebben geleid (zie Flor. 

 Aant. XIII). Daarop eenige Avena-uormen, Poa annua 

 monstr. en een eigenaardig gevormde bloeiwijze van 

 Agrostis alba. Ten slotte toonde hij een groote serie 

 afwijkende vormen van Molinia coerulea welke plant tot 

 nu toe z. i. niet voldoende bestudeerd is en waartoe hij 

 de hulp der aanwezigen inriep. 



Mede namens den heer A. de Wever bespreekt de 

 heer Jansen de in ons land waargenomen vormen van 

 Equisetam Telmateja. Deze soort is ten onzent meest als 

 Eq. maximum Lmk. bekend. Ook A. et G. in hun 

 Synopsis nemen dezen naam als den oudsten aan, maar 

 vergeten, dat reeds door Milde aangetoond is 1*^. dat de 

 door Lamarck gegeven diagnose geheel onvoldoende is, 

 2°. dat deze naam zelfs in Lamarck's eigen herbarium 

 niet voorkomt. Tot nu toe waren hiervan slechts uit ons 

 land opgegeven de fm. comosa Milde (o. a. herb. 

 Oudemans N°. 298) en de var. Serotina A. Br. (zie 

 Abel e ven Flora van Nijmegen onder 916 en herb'. 

 A bel even 1303). De heer de Wever heeft dit jaar 

 deze in Limburg zeer verbreid voorkomende soort nauw- 

 keurig onderzocht en verzameld. De fertiele stengel ver- 

 schijnt behalve in den normalen vorm, waarvan de fm. 

 minus Lange slechts een dwergvorm is, o. m. in den vorm 

 frondescens Milde waarbij zich in het middendeel der 

 stengel korte groene takjes ontwikkelen. Ook vond hij 

 een exempl. der m. digitata waarbij de aar meer of minder 

 regelmatig vinger vormig 2 — 5 spletig is. De steriele stengel 

 is uiterst vormenrijk. In Z. Limburg schijnt die vorm de 

 zeldzaamste, waarbij zich alleen primaire zijtakken ontwik- 

 kelen. Meer komt voor de fm. ramulosa Milde, waarbij 

 de stengel van de basis af met takken bezet is, die zelf 

 weer secundaire kransen dragen. Nog sterker heeft die 



