30 



de helmhokfes met langspleten open en stuiven; de gedron- 

 gen aarvormige bloeiwijze bevat 50 a 65 van die meel- 

 draden. Dan is de bloei op zijn mooist door het contrast 

 der karmijnroode helmknoppen en de bruine schutblaadjes. 

 Na het stuiven groeit het vruchtbeginsel, dat te voren 

 nog nauwelijks waar te nemen is, uit en wordt duidelijk 

 zichtbaar (een en ander ook indien geen vruchtzetting 

 volgt). Ieder hoofdje bevat 5 — 7 bloemen, ieder bloem 

 5 — 7 kelkblaadjes (vrij of min of meer vergroeid) en 

 10^ — 12 meeldraden. 



Parrotia persica is, behalve in bloei, ook door de herfst- 

 kleur der bladen mooi. De plant hoort thuis in Perzië en 

 heet daar Temir-Agatsch (ijzerboom) wegens het harde, 

 duurzame hout. 



Vertoond werd gedroogd materiaal, o. a. authentiek 

 materiaal uit Perzië, 1836 door Hohenacker verzameld, 

 en teekeningen naar die in Curtis' „botanical Magazine" 

 (1868, naar potplanten die ± 1840 uit St. Petersburg 

 verkregen waren en afkomstig van den eersten verzamelaar) 

 en naar de natuur. 



Van Parrotiopsis involucvata (Parrotia Jacquemontiana 

 Den e) werd copie van de eenige bestaande afbeelding 

 getoond, uit Decaisne en Jacqemont, „Voyage 

 botanique" 1844; materiaal ervan is in het R. H. aan- 

 wezig; de plant hoort thuis in Cashmeer, en vormt daar 

 boschjes op de wijze van hazelaarstruikgewas in Europa ^). 



Ten slotte werd nog materiaal ter tafel gebracht van 

 Encommia ulmoïdes, die door sommige botanici eveneens 

 tot de Hamamelidaceae wordt gerekend. De plant is een 

 in China groeiende boomsoort, een 25 tal jaren geleden 

 ontdekt, en interessant wegens het bezit van rubber, o.a, 

 in de bladen, zoodat deze, gebroken, stukken vertoonen 



^) Een en ander uitvoeriger door Mej. L. Baas Becking in de 

 „Mededcelingen" der Landbouwhoogeschool 1918 p. 100^111, met af b. 



