54 



De voorgestelde kandidaatleden worden met algemeene 

 stemmen tot gewone leden benoemd, n.l. mejuffrouw 

 A. E. Cretier en de heeren G. W. van Apeldoorn, 

 M. Pinkhof en C. Sipkes. 



Vervolgens verkreeg de heer H. A. A. van der Lek 

 het woord, om zijn mededeeling te doen over Rhizoctonia 

 violacea, in het bijzonder in verband met Eriksson's 

 onderzoekingen. 



De wortelparasiet Rhizoctonia is een van de eerste schim- 

 mels, waarmede de phytopathologie zich heeft bezig gehouden, 

 lang voordat deze als afzonderlijke wetenschap beoefend 

 werd. Spr. begint met uit de literatuur eenige hoofdpunten 

 te releveeren ten einde de belangrijkste vraagstukken naar 

 voren te brengen. Reeds in 1724 heeft de Fransche boom- 

 kenner Du Hamel du Monceau eene belangrijke 

 mededeeling over deze zwam gepubliceerd; zij deed in 

 dien tijd veel schade aan de saffraancultuur, doordat zij 

 het gewas pleksgewijs doet afsterven („Mort du Safran"). 

 Sindsdien is zij langzamerhand in de meeste landen van 

 Europa en ook in Amerika opgemerkt, op een aantal 

 verschillende cultuurgewassen (o.a. biet, peen, lucerne, 

 klaver) en ook op onkruiden; plaatselijk kan ze soms zeer 

 schadelijk worden. Vruchtlichamen zijn bij deze zwam met 

 zekerheid nog nooit aangetroffen, zoodat men in twijfel 

 verkeert over haar plaats in het systeem der Fungi. De 

 meeste onderzoekers zijn geneigd de schimmei op al deze 

 planten voor een soort te houden; zij nemen aan, dat zij 

 van het eene gewas op het andere kan overgaan. Dit 

 heeft men in Frankrijk bijv. waargenomen, toen men op 

 de oude saffraan velden hier en daar aspergebedden ging 

 aanleggen. Ook voor deze cultuur werd de schimmel op 

 sommige plaatsen een ware ramp. 



Uitvoeriger stond spr. stil bij de onderzoekingen en 

 hypothesen van den Zweed Eriksson. Deze neemt aan, 

 dat minstens 2 verschillende soorten onder den naam 



