134 



vroegere buitenplaats) wijzen op een verwilderde sierplant. 

 In het wild komt ze meest in bergweiden voor, soms ook 

 in boschweiden in de vlakte. 



18. Geranium divaricatum Ehrh. wordt zonder n°. in 

 den Prodr. genoemd, daar het als zoodanig gedetermineerde 

 ex. van een klaverland bij Apeldoorn, bemest met sumac, 

 gebleken is G. Robertianum te zijn. Echter zijn in mijn 

 herbarium 2 ex., waarvan het eene door M. Pinkhof 

 te Amsterdam gevonden, zeker G. divaricatum is, terwijl 

 het andere door A. J. L. Ter wen en Th. J. Stomps 

 in 1902 aan een kolenaschweg te Amsterdam gevondene 

 waarschijnlijk ook tot die soort behoort. Beide ex. gaan 

 over in het Ver. herbarium. 



Bij G. divaricatum zijn de bladen handdeelig en de 

 vruchtjes min of •meer behaard, terwijl de bladen bij G. 

 Robertianum 3- of 5-tallig zijn en de vruchtjes wel schubbig- 

 rimpelig, maar niet behaard zijn. Ook zijn de bloemen bij 

 G. divaricatum veel kleiner dan bij G. Robertianum. 



Daar G. divaricatum aan zonnige berghellingen en in 

 bergbosschen voorkomt, zal zij bij ons wel aangevoerd 

 zijn. Andere vindplaatsen van G. divaricatum zijn Rijswijk 

 (Z.H.) (H. Posthumus), Gorinchem (}. Th. Henrard), 

 Rotterdam (W. H. Wachter en P. Jansen), Wormer- 

 veer (P. Jansen, J. Th. Henrard, A. W. KI o os) en 

 Sittard (F. A. C de Wever). 



19. Impatiens parviflora D. C. Deze soort, die zich van 

 de bij ons vrij veel voorkomende I. noli tangere onder- 

 scheidt o. a. door de veel kleinere bloemen, stamt uit 

 Mongolië, maar is reeds jaren lang als aangevoerd bekend 

 van tal van plaatsen in Europa, waar zij stand houdt en 

 zich zelfs uitbreidt. In den Prodr. wordt zij genoemd van 

 Kuilenburg en Valkenburg (L.). Op de laatstgenoemde 

 plaats is zij door E. Heimans gevonden. Deze heeft 

 zaad dezer plant zoowel te Apeldoorn als in de omgeving 

 van Haarlem overgebracht, waar zij dan ook in de laatste 



