138 



terwijl anagalloides, die vermoedelijk niet inlandsch is, 

 meest witte, of in het bovenste deel licht blauwe, bloemen 

 moet hebben. Jammer genoeg is aan herbarium-materiaal 

 de bloemkleur niet meer te herkennen. Het verdient aan- 

 beveling deze direct bij het verzamelen te noteeren en 

 later op de etiketten bij te schrijven. 



Stand der uruchtsteelen. Bij anagallis onder een scherpen 

 hoek uit de hoofdas der bloeiwijze tredend, bij aquatica 

 onder een rechten hoek. In beide gevallen kunnen de 

 steelen recht of gebogen zijn. Bovendien zijn zij bij anagallis 

 gewoonlijk langer en dunner dan bij aquatica. Hoewel 

 dit kenmerk door meerdere schrijvers als het beste onder- 

 scheidingsmiddel aangegeven wordt, — ook in de deter- 

 minatietabel in Hegi (111. Fl. v. Mitt. Eur. VI p. 42) 

 wordt het gebruikt — is het volgens anderen niet steek- 

 houdend: P. Junge. V. aquatica im Gebiete der Unten 

 Elbe u. Schl. Holst. Verh. der Bot. Ver. der Prov. Brand. 

 1910. „Auch diese Merkmale treffen nicht immer zu, resp. 

 treten bei V. anagallis in gleicher Ausbildung auf. Zahl- 

 reiche Ex. der Marschgraben des Elbgebiets zeigen eine 

 Fruchtstellung die von den bei V. anagallis nicht abweicht." 



E. Baumann. Die Vegetation des Untersee-s (Bodensee) 

 Zurich 1911. „Es können z. B. die wagerecht abstehenden 

 Fruchtstiele kaum als ein diagnotisch bindendes Merkmal 

 bezeichnet werden, da auch der Typus sie gelegentlich 

 aufweist, ebenso wie die für den Typus charakteristische 

 nur spitz-winklig verlaufenden Blütenstiele auch bei var. 

 aquatica sich vorfinden können." 



E. Krösche. Zum Formenkreis von Veronica anagallis L. 

 und Ver. aquatica Bernhardi, AUg. Bot. Zeitsch. 1912, 

 onderscheidt van V. anagallis o. a. een s. sp. divaricata 

 Krösche, Stiele der reifen Kapseln ± weitabstehend, 

 wagerecht oder schrag u. s. w. waarvan Hegi zegt dat 

 ze wellicht beter tot V. anagalloides te rekenen zou 

 zijn. Determineert men evenwel volgens de tabel 



