139 



-van Hegi, dan komt men ongetwijfeld tot V. aquatica. 



Stand der bloeitakken. Ongeveer analoog aan die der 

 bloemsteelen ; onder een scherpen hoek opstaand bij anagal- 

 lis, meer afstaand bij aquatica; ook dit kenmerk wisselt. 



Bekliering en beharing. Zoowel de type als aquatica 

 komen volkomen kaal voor en ook met de bloemsteelen, 

 as der bloeiwijze en kelken meer of minder dicht met 

 klierharen bezet. V. anagalloides is volgens de beschrij- 

 vingen steeds vrij dicht beklierd. 



P. Junge schrijft (I.e.) aangaande de bekliering van 

 V. aquatica. „Meist drüsig, seltener kahl. Die Bemerkung, 

 die ofFenbar sich nur auf bestimmte Teile der Pflanze 

 beziehen soil, passt für die Pfl. unseres Gebietes nicht, 

 dieselbe sind in der Regel kahl (worauf schon Buchenau 

 hinweist). J. Schuster zegt: V. aquatica ist meist kahl. 

 Het is van het Nederlandsche materiaal moeilijk te zeggen 

 of kale of beklierde exemplaren het meest voorkomen. 

 De frequentie is vrijwel gelijk. Wel is de vorm aquatica 

 bij ons, voorzoover dit aan het vaak fragmentarisch 

 materiaal uit te maken is, in verreweg de meeste gevallen 

 aan den voet van licht gekroesde, vlokkige beharing voor- 

 zien (zonder klieren) (var. dasypoda Uechtr.). Zoogoed 

 als alle exemplaren, die ik tot nogtoe levend waarnam, 

 behoorden hiertoe. 



Vorm van de zaaddoos. Volgens Dr. H. Glück (Biolo- 

 gische und morphologische Untersuchungen über Wasser 

 und Sumpfgewachse III Teil. p. 271. v.v. 1911) zijn de 

 vruchten bij V. aquatica grooter dan bij V. anagaüis 

 èn naar beide zijden samengedrukt, die van anagalloides 

 klein, smal peervormig. J. Schuster (Mitt, der Bayer. Bot. 

 Ges. No. 40 p. 537. 1906) geeft voor anagallis en aquatica 

 beide „eirundlich" voor anagalloides „langlich elliptisch, 

 schmaler". E. Baumann richt zich (I.e.) in een noot tegen 

 Glück, en zegt dat het ronde of ingedrukte van de vruchten 

 niet als scheidend kenmerk doorgaat, en dat bovendien bij beide 



