142 



Voerendaal, die geheel aan de beschrijving van Schultr 

 voldoet, ja zelfs deze nog overtreft in bladbreedte. De plant 

 had blauwe bloemen, iets lichter dan Beccabunga en 

 groeide ook weer tusschen normale Beccabunga en anagaUis, 

 die overigens in die omgeving altijd wit-rose-lila-achtige 

 bloemen heeft. Kuituur leverde uit dit exemplaar op droge 

 standplaats (in de tuin van de Wever) planten, die zeer 

 veel op de ex. latifolia v. Hall lijken. Dergelijke planten 

 zond de W. mij ook in 1917 v. Voerendaal. Ook de 

 Wever oppert het vermoeden aan een bastaard. De vol- 

 komen fertiliteit van de plant pleit hier echter tegen. 



2. var. anagalliformis (Bor. pro sp.) (Fl. du centre 

 de la France ed. 3 II p. 489) Beek pro. f. (Fl. v. Nieder- 

 österr, 1893 p. 1051). 



Bloeiwijze, d. w, z. bloemsteeltjes en vaak ook de as 

 en de kelken met min of meer verspreide klierharen bezet. 



Krösche schrijft (I.e.): „Sorgfaltige Prüfung verdienen 

 f. anagalliformis Bor. (Beek) und f. elata R. et S. (var. 

 pubescens Benth.) (als de beharing zich ook over de 

 stengel buiten de bloeiwijze uitstrekt A. W. K.). Sollten 

 diese drüsigen Formen besser zu subsp. ambigua gestellt 

 werden mussen, so würde für subsp. genuina die völlige 

 Drüsenlosigkeit hervorgeheben werden können." Dit lijkt 

 mij echter niet het geval. De beklierde vormen komen 

 overigens volkomen met de type overeen, vandaar dat ik 

 de klierlooze vorm niet var. genuina Krösche maar var. 

 typica Krösche genoemd heb. 



B. 5. sp. aquatica Bernh. (pro. sp. BegrifF d. Pflan- 

 zenart p. 66. 1834). 



De steelen van de rijpe vruchten, die onder een rechten 

 hoek uit de as van de bloeiwijze treden, zijn gewoonlijk 

 korter en dikker. De bloemen kleiner, variabel van kleur,, 

 maar meestal roodachtig. Vrucht meest breeder dan bij A. 

 en aan beide zijden iets samengedrukt, vaak, vooral de 

 onderste korter dan de kelkslippen. 



