144 



belangrijk kenmerk is. Het al of niet aanwezig zijn van 

 de eigenaardige vlokkige beharing van den voet schijnt 

 mij belangrijker. Volgens Junge komt in het door hem 

 beschreven gebied de kale vorm verreweg het meest voor. 

 In ons land is dasypoda echter de gewone vorm. Juist 

 deze beharing, die bij s.sp. eu-anagallis steeds ontbreekt, 

 is vaak een scherp kenmerk om dubieuse exemplaren als 

 s.sp. aquatica te herkennen. 



Van beide variëteiten vindt men verder: 



a. f. laevipes Beek. Fl. v. Nied. Oestr. p. 1051 1893. 

 Bloeiwijze kaal. 



b. f. glandulifera Celak. Prodr. Fl. Böhm. p. 828 

 1867. Bloeiwijze min of meer beklierd. 



Junge wijst er I.e. op dat J. Fitschen (Einige Beitrage 

 zur Fl. der Unterelbe) ten onrechte van var. glandulosa 

 Celak. spreekt. „Celakovsky unterscheidet bei V. anagallis 

 die Form f. glandulifera (Oestr. Bot. Zeitschr. XXVII 

 p. 165, 1877) . . . V. glandulosa Schur. die einzige 

 Form mit dieser Bezeichnung (Enum. plant. Transs. p. 492, 

 1866) ist nach der Diagnose nicht mit V. aquatica 

 zusammen zu ziehen, sondern Form von V. anagallis," 

 Toch spreekt Hegi weer van var. glandulosa Celak. Van 

 al de beschreven vormen van V. anagallis L. komen 

 kleine, a,rmoedige exemplaren meest op droge standplaats 

 voor, die, als ze 10 — 16 cM. hoog zijn en geheel kaal, 

 beantwoorden aan de diagnose van |3. minor Vahl. 

 Enum. I. 70 en bij Reich. Icon. 1862, 61. Dergelijke 

 kleine vormen zijn ook de in Prodr. III 1189 genoemde 

 ^. minor Roem. et Schulte; f. terrestris Asch. (Fl. v. 

 N. Oest. Deutschl. Tiefl. 1898, 635); var. Richardii Tenn.; 

 b. tenella Rchb. I.e. 60. Is de plant nog kleiner met één 

 enkele bloemtros 5 — 10 cM. hoog of nog kleiner dan 

 beantwoordt zij aan y. simplex R. en F. Fl. de Pr. Tome 

 XI 1909, 38. = var. pusilla Benth. 



Hoewel ik overigens buitenlandsche rassen als V. transiens 



