183 



Amsterdam gevonden in 1910 door G. H. H. Zandvoort, 

 welk exemplaar in mijn herbarium is overgegaan; een 

 fragment bevindt zich ook in herb. Jansen en Wachter. 



Deze Festuca behoort met onze beide inlandsche soorten 

 Festuca Myutos L. en Festuca Dertonensis A. en G. 

 (de laatste bij ons meer bekend onder den naam van 

 Festuca sciuroides Roth) tot een aparte groep, welke door 

 Gmelin in 1806 als genus Vulpia is gekarakteriseerd. 

 Het verdient m.i. aanbeveling in de toekomst in een zoo 

 buitengewoon vormenrijk geslacht als 't geslacht Festuca 

 de meer natuurlijke groepen als geslachten te blijven be- 

 houden, zooals door Hegi ^) wordt gedaan. Voornamelijk 

 uit een praktisch oogpunt, om een beter overzicht te krijgen 

 over de vele soorten van 't genus Festuca. 



De indeeling van deze Vulpia' s is mede een der moei- 

 lijkste problemen der grassensystematiek, en tot op heden 

 is er nog geen bevredigende indeeling gevonden. 



Ook Halacsy behoudt het geslacht Vulpia in zijn 

 Conspectus Florae Graecae ^). Van Vulpia ligustica All. 

 geeft hij een goede beschrijving. 



Wanneer we de Vulpia' s splitsen in twee hoofdgroepen 

 naarmate 't al of niet gekield zijn der rugnerven van 't 

 kroonkafje, (een in de grassensystematiek belangrijk kenmerk,) 

 blijken onze drie soorten met gekielde rugnerven te be- 

 hooren tot de groep Euvulpia Willkomm. En bij deze 

 groep komen de groote moeilijkheden. Ascherson en 

 Graebner geven, zooals ze zelf zeggen, een poging tot 

 praktische indeeling, gebaseerd op 't al of niet aan den 

 rand langborstelig gewimperd zijn van 't onderste kroon- 

 kafje, doch hunne indeeling is daarom al zoo weinig 

 praktisch, omdat bij bijna elke soort uit onze groep 

 Euvulpia vormen voorkomen zoowel met als zonder die 



1) Hegi 111. Flora v. Mitteleuropa Bd. I p. 325! 

 -) loc. cit. pars III pag. 384! 



