205 



uitsteekt. Centaura diluta is de eenige mij bekende soort 

 uit deze groep ^). 



Van deze soort geef ik hier de volgende beschrijving. 

 Stengel rechtopstaand, al of niet vertakt, met hoekige, kale 

 takken; wortelbladen liervormig, benedenste stengelbladen 

 ingesneden getand, {bij mijn exemplaren reeds afgestorven), 

 bovenste stengelbladen langwerpig, gaaf, halfstengelom- 

 vattend; hoofdjes eivormig, weinig boven de bovenste 

 bladen uitstekend; omwindselbladen eivormig, leerachtig, 

 aangedrukt, de middelste rond-eivormig met een breed, 

 afgerond, hol, in 't midden dikker, aan den rand aan 

 beide zijden onregelmatig ingescheurd en doorschijnend 

 topaanhangsel, hetwelk aan den top is uitgerand en in 

 de insnijding is voorzien van een uitstekenden stijven 

 doorn, bovenste omwindselbladen met een rondachtig op- 

 geblazen ongedoornd aanhangsel. Aanhangsels der om- 

 windselbladen in den jeugd witachtig, daarna bruin, ten 

 slotte bruinzwart wordend. Bloemen lichtrood, de rand- 

 bloemen stralend. Stijlen lang, vrij. Vruchten samengedrukt 

 met een dubbel vruchtpluis, waarvan de buitenste rij lang, 

 de binnenste afgekort is. of 0O Mei^ — Juni, bij ons 

 Augustus. 



Deze ook in Spanje en op de Balearen zeldzame soort 

 is afkomstig uit Marocco ~). 



's Gravenhage, Januari 1918. 



M Willkomm et Lange loc. cit. II p. 140 en 158! 



-) Volgens Gugler (Die Centaureen des Ungarischen National- 

 museums, Annales Mus. Nat. Hung. VI, [1907] p. 255!) is de sectie 

 Hymenocentron kunstmatig Hij rekent de zeer verwante Centaurea 

 Algeriensis Coss. et Dur. tot de sectie Mesocentron DC. Daar 

 Centaurea diluta A it. variabel is wat de lengte der aanhangsels betreft, 

 is 't volgens Gugler waarschijnlijk dat we hier twee zeer verwante 

 plantenvormen hebben en dat Centaurea diluta slechts een extreme 

 standplaatsvariëteit van Centaurea Algeriensis is, hetgeen door cultuur- 

 proeven zou moeten worden uitgemaakt. 



