233 



met zuideuropeesche adventieven. Dit laatste wijst er op, 

 dat deze soort zich vermoedelijk hier en daar in Zuid- 

 Europa eveneens heeft gevestigd, hoewel ons daarvan 

 nog geen opgaven bekend zijn. 



Polygonum ramosissimum Michx. (Th.!) Dit is de 

 onbekende plant, door ons bedoeld in Kruidk. Arch. 1906 

 p. 99. Wij determineerden haar met de Flora van Britton 

 and Brown, hoewel deze nu juist niet bepaald een goed 

 werk voor de Polygonaceae kan genoemd worden; maar 

 de beide Amerikaansche nieuwere monografiën over Poly- 

 gonum schijnen hier te lande niet aanwezig te zijn. De 

 soort behoort tot de 3e groep van Br. and Br.: „Flowers 

 in axillary clusters; stems more or less wiry, not twining" 

 (Hiertoe de geheele Avicularia groep). 



Van deze groep komt de afdeeling: „Plants erect or 

 ascending, rather stout" en hierbij vindt men P. ramosis- 

 simum met: „Leaves narrowly lanceolate or linear-oblong, 

 persistent." De beschrijving luidt dan: „P. ramosissimum 

 Michx. Fl. Bor. Am. 1 : 237 (1803). Annual, bright green 

 or yellowish green, glabrous, stem erect or ascending, 

 usually very much branched, slender, striate, usually rigid, 

 4' — 4° tall. Leaves lanceolate or Unear-oblong, short 

 petioled, ?>" — 20" long, acuminate at both ends, persistent, 

 conspicuously jointed to the ocreae; ocreae oblique, 

 funnelform, few-nerved, becoming deeply lacerate, flowers 

 several together in the axillary clusters, short-pedicelled; 

 calyx 5 — 6 parted, greenish- white, stamens 6 or fewer, 

 style very short, 3 parted to the base, achene 3 angled, 

 acute, sometimes slightly protruding beyond the calyx, 

 nearly Vs' long, black, reticulated, dull. July-Septr. 



In "saline soil. 



P. ramosissimum prolificum Small. 

 Bull. Torr. Club. 21 : 171 (1894). 



Bushy, much branched, stem nearly erect, its internodes 



