420 VERHANDELING over het 



sippus , integendeel , oordeelt , dat men ten 

 allen tyden den kinderen onderwysmoetgeeven. 

 QuiNTiLiANUS (t) pryft hem zonderling , 

 om dat hy het verftand der kinderen van drie 

 jaaren reets met loftelyke grondbeginfelen wil 

 verperd hebben ; hy verfterkt wydcrs het ge- 

 voelen van Chrysippus met deeze vraage , 

 waarom die jaaren niet tot letteroefFening ge- 

 fchikt zyn , welke reets tot de befchaaving der 

 zeden bekwaam geoordeeld worden ? Hy voegt 

 'er by ^ zeer wel te weeten , dat men al dien 

 tyd , dat is van de drie tot de agt jaaren toe , 

 nainvlyks zoo veel uitwerkt , als naaderhand in 

 een enkel jaar kan gevorderd worden ; maar , 

 vraagt hy , w^f zullen zy beter verrigten van 

 den tyd af , dat zy fpreeken konnen ? Het is 

 immers modzaakelyk , dat zy iets doen. Om- 

 kort te zyn, hy bevvyfl: met de allerovertuigend- 

 fle redenen , dat men tot hun onderwys geenen 

 tyd verlooren moet laaten gaan. 



Zon- 



him tempus vacare curi voluif» Laudat cum Quin- 



TiLiANUS (t) quod poft triennium menlem in for- 



mandam optimis inftitutis judicaverit. Confirmat 



poiTo Chrysippi lententiam iiiterrogando , cur ad 



litteras aètas non pertiuecst , qme ad mores jam pertinet ? 



Neque fe ignorare addir , toto illo tempore , id eft a 



■ tertio ad oftavum annum, vix tantum efflci, quantum 



unus conferre poftea poflit annus. Quid autem , in- 



quit , melius facient , ex quo loqui poterint ? faciant eniin 



aliquid , necejfe eft. Ut brevis üm , primum ftatim 



tempus perdi non debcre , maximis comprobat aigu- 



meutis. 



Sin- 



(t) Inft. Om. Lib. I. cap. T. pa-g. 17. 



