MONOGEAPHIÅ OPHIONIDUM SUECIjE. 5 



majora incrementa. Itaque nobis est difficile concedere, hsec animalcula ad aliam rem vi- 

 tam gerere, quam ut naturam pari pondere sustentari adjuvent, quamqnara non haac est 

 sententia Ratzebuegii. Sed de hac re alias nobis liceat exponere quid sentiamus. Hoc 

 loco tantum notare volumus, sententiam Ratzebuegii prorsus contrariam esse ei, quani 

 semper olim complexi sunt viri Entomologise intelligentes. Quare ut, quid sentiat, affe- 

 ramus, Ichneumonideas credit ita exsistere, ut eventum efficiant et non caussam status 

 morbosi, cui larvse, in quibus commutantur, obnoxia sunt- Ad has conclusiones Ratze- 

 burg eo prascipue venit, quod horum animaleulorum vitam consentaneam esse credit ani- 

 malibus, quse proprie dicuntur parasiti, ut Pediculi, Vermes intestinales etc. cum quibus 

 tamen Ichneumonideas, qute quidem in statu larvarum parasits? sunt, nullo modo compa- 

 randa?. Ut enim vita eorum plurimas ostendit differentias, ita maxime est necessarium, 

 eam habere scoputn plane diversum. Nobis etiam incredibile videtur, fieri posse, ut larva, 

 quaj jam aliis caussis (ut Ratzebueg sentit) morbo laborat, multitudinem pasceret Ichneu- 

 monidearum voracis progeniei, et tamen ipsa in pupa? statum veniret. Prius contra cor- 

 pus, magnis viribus instructum, habere videtur debuisse. Neque Cl. Eeichson, Prof. Be- 

 rolinensis, qui nunc in mortuis est, vir suo tempore Entomologin acutissimus et peritissi- 

 mus, sententiam Ratzebuegi potuit probare, contra quam argumentum attulit validissi- 

 mum, larvas Lepidopterorum , quibus ovum, quod Ichneumonideaa posuerunt, exemptum 

 est, omnes tamen metamorphoses suas transisse. Quod etiam Cl. Teeitschke, Lepidopte- 

 rologus, observatione sua conclusit '). Nemo igitur fuerit, qui de iis, quse duo viri tanta 

 doctrina notaverunt, dubitationem habere audeat; quas si recta sunt, alio modo res se 

 praabet. Ceterum autem Ratzebueg iis, qua? de horum animaleulorum metamorphosi ob- 

 servavit, famam sibi comparavit, quse eum in numero eorum, qui hac tetate de his rebus 

 quasrunt et judicant, principatum tenere facile concedendum est. 



Hic finem facimus prsefationi hujus operis. quod multimodis nobis fuit valde labo- 

 riosum, cum lastitia sperantes, före, ut certe quodam modo prosit et satisfaciat iis, qui 

 ad eam partem Fauna? nostra?, quam continet, se converterunt, ut penitus eam perspici- 

 ant et delectati in eo studio acquiescant. Quam rem si opere nostro consequi possimus, 

 magnum nobis pmmium deferatur nostrorum laborum. 



Fam. OPHIONIDES. 



Caput transversum, plus minusve buccatum, rarius subglobosum. Clypeus ut pluri- 

 mum non discretus, rarius linea impressa a facie separatas {Exolytus, Cremastu, etc), mu- 

 ticus vel rarissiine mucronatus {Sagaritis). Facies interdum os versus angustata (Anomalon, 

 Trachywtus , Cymoduscs ?). Labmm interdum breviter exsertum. Mandibulce ssepius latius- 

 cula3, rarius valde angustse (Paniscus). Oculi juxta radicem antennarum saapissime emar- 

 ginati, nudi, rarissiine hirtuli (Trichomma, Cymodusa). Antennas srepius filiformes extrorsum 

 attenuatas, rarissiine subclavatte (Heäwigia); scapo rarius apice exciso (Paniscus, Banchus); 



') Wenn man friscligestochene Stiicke lindet, kan der Schmetterling dadurch gerettet werden, dass man mit 

 einer feinen Nadel das Ei des Ichneiimons durohsticht und auf diese Weise sein Auskriechen verhindert. -*- 

 In Natwgeschichte der europäischen Schnetterlirige , T. I. Pesth 1840. 



