GENEESMIDDELEN. 84 



r. 



overtuigt , dat , wyl men bevonden 

 hadde , dat natuurlyke middelen krag- 

 teloos waren ( c ) , de Pelt de gram- 

 fchap der Goden toegefchreven wierd, 

 van wien men hulp fmeekte (77). Ge- 

 lyk als men in vallende Ziekte, en an- 

 dere kwalen , wanneer 'er raad ont- 

 brak , mede gewoon was te doen , eene 

 uitvinding , volgens Hipp. , der zooge- 

 naamde tovenaars, verzoeners, en an- 

 deren, die zich zeer Godvrugtig, en 

 hoog geleerd waanden , en hunne voor- 

 fpraak , en naarftigheid , de geneezin- 

 ge , (zoo 't gebeurde) toeëigenden , 

 de Goden befchuldigende, zoo de Ly- 

 der ftierf , waaromze ook , om niet 

 verdacht te kunnen zyn , geene midde- 

 len gaven (e). Thucydides, die 

 de vernielende Peft te Athenen in zich 

 zelven en andere bevonden heeft , ge- 

 tuigde , dat 'er voor deeze geen ge- 

 vaar- 



(c) Thucyd. 2. 47. 5*1. Lucret. 6. Liv. 3. 7. 

 Ovid. mecam. 5. 629. 



(d~) Cels. prasf. homer. II. 1. 10. 11, 96. 100. 

 382. 457. Diod. Sic. 13. 86. 12. 5-8. Galen. comm. 

 1. in. Èp. 1. praef. Liv. 10. 47. Tacit. Annal. 16. 

 13. Val. M. 1.8. 2. Plutarch. numa. Horac. carm. 

 1. 21. Ovid. metam. 1. 7. 523. j88.' xv. 630.638. 



( e ) De morb. Sacr, 1. 2. 



