JESAIA XXVII. 2-13, 25 



dit paft wel op de eerfte woorden , hy 

 m'ieft mynjierkte aangrypen ^ maar niet op 

 de laatfte , en vrede met my maken ; want 

 door het aangrypen van de hoornen des 

 altaars kon iemant in zekere gevallen 

 wel behouden worden ; maar het gevolg 

 daar van was niet alt> jos , dat hy met zy- 

 nen vyandr den vrede maakte. Moge- "^ 

 lyk dat men het ftiik beter begrypt, als 

 men hier aan Gods regterhant denkt; 

 immers weten wy , dat zyn > eg' a bant en 

 zyn Jt'erkte in de H. Schrift het zelve 

 betekenen ; als ook dat men in het ma- 

 ken en fluiten van den vrede aan mal- 

 kanderen den regterhant geevt; daaren- 

 boven iemant, die regtvaardige redenen 

 heeft, oiTi op zynen vyandt vertoornt 

 te zyn , maar die uit een byzondere 

 goecheit genegen is, om zig met hem te 

 verzoenen en te bevredigen , die flieekt 

 gulhartig zyn regterhant uit , en de vy- 

 andt vat dezelve volwaardig aan : ver- 

 gelykt hier mede I Machab. VI: 58-60. 

 Laat ons dan deze mannen den regterhant 

 ^ei-en en vrede met hen maken — want om 

 haar ent wille zyn z>y toornig geworden — 

 tn hy zont aan hun , om den vrede aante- 

 bieden en zy namen ze aan. Diergelyke 

 plaatzen vint men veele in de boeken 



der 



