14, BERICHTE N. 



minden derzelver uitterfle pezen , der- 

 maten door 't Lacchen waren uitge- 

 rekt , dat zy haren natuiirlyken toon 

 verloren hadden; zoo moeden die Pe- 

 zen, na dat de verrekkinge was opge- 

 houden , in onmagt blyven , tot dat 'er 

 oorzaken voorkwamen , die de vorige 

 verrekkinge wederom voortbragten« 

 Mogelyk zou de berugte tleötnciteit ^ 

 daar men in Antwerpen en hier om- 

 flreeks weinig van weet , ter herftellin- 

 ge van den verlorenen toon, te ftadc 

 zyn gekomen. 



S- 14. 



Terwyl de Visfelfprekendheid duur- 

 de, kon men onmogelyk zoo eene her- 

 telyke neiginge tot lacchen verwagten , 

 als die geweeft is , uit welke 't onge- 

 mak ontfproten was. De droefgeeftig- 

 heid fpeelt in zulke gelegendheden al- 

 tyd haren rol. De vreugde moed dan 

 uitgelaten wezen, wilden de Aryianoi- 

 des , met bloed vervuld , en dus gewel- 

 diglyk verkort worden , om de nood- 

 lottige verrekkinge der Pezen , op 

 niew, te weeg te brengen. 



|. 15. 



