8 c. A. M. LINDMAN, BROMELIACE^. HEHBARII REGNELLIANI. 



keri E. Morr., Belg. Hört. 1881, pag. 342, hasc verba. dicit: »Panicule terminale, contractée, 

 feuillée, nidulante et capituliforme. Les fleurs se présentent par groupes de 2 — 3, étroite- 

 ment serrées a laisselle des feuilles supérieures successivement de plus en plus atténuées.» 

 Etiam ex descriptionibus aliquarum specieruin apud Beer (Brom., 1857, pag. 75) et Baker 

 (Hbk, pag. 15) intelligere possumus, earum inflorescentiam ex plurlbus partibus constructam 

 vel ut apud Nidularium compositam esse. Sed tantum abest, ut folia involucrantia, in 

 modum Nididarii, semper ampliata et colore insignia. sint, ut potius aliquando reducta 

 nec satis conspicua videantur. Si ita est, inflorescentiam re vera pro spica coinposita vel 

 panicula contracta habere neeesse est (vide tab. nostr. II, fig. 1 — 3); quam inflorescentitB 

 formam, ni fällor, cl. Baker (1. cit.) sub nominibus »a small head, a small tuft in the 

 centre of the rosette» commemorat; in aliis contra speciebus, quas affert cl. idem Baker, 

 inflorescentiaj partes in axillis foliorum conformium vel vix reductorum dispositaj sunt, id 

 quod insuper ex compluribus iconibus apparet. Num ha? dua? formas prorsus distincta? sunt? 



Si has rationes respicimus, genus Cryptaritliios sic dividi potest: 



A. Inflorescentia panicula contracta subsessilis centralis (an interdum capitulum siinplex?). 

 Crypthanthus spec. 4, 5, 8 — 11 apud Baker? Vide infra Cr. emergentem m. (tab. II, fig. .3). 



B. Inflorescentiae partes (spicse sing'ulfie) Nidularii modo in axillis foliorum rosulae superioruni dispositfe. 

 Cryptanthus spec. 1 — .3, 6? apud Baker; spec. 12 (Cr. Beuckeri) secunduin E. Morren. 



Aechniea. 



Genus Aechmea, cum constitueretur (R. et P., Fl. Per. et Chil. Prodr., ed. 2, 1797, 

 pag. 37, specie Ae. jjaniculata, Fl. Per. et Chil., T. III, t. 264), optime circumscriptum 

 erat et typicum: sepala libera, petala libera, filamenta 6 libera; sepala paulum insquila- 

 teralia et breviter mucronata; petala conniventia basi squamulis 2 fiinbriatis instructa; 

 flores paniculati. 



Nune genus maximum est et (sensu latiore) satis multiforme, quod non de inflore- 

 scentia modo valet, quas sa3pissime spica plus minus strobiliformis vel adeo capitata est; 

 sed etiam aliee not^e sunt varias. 



Omnia fere subgenera (quorum Bent. et HooK., Gen. pl., novem, Baker, Hbk, undecim 

 enumerat) genera propria, facta sunt, id quod non sine periculo fieri poterat, dum illas notas, 

 quibus talia genei'a constituantur, haud satis cognovimus. Proxime cl. Wittmack (Engl. 

 et Pbantl II: 4, 1887) Äechmeam (s. lat.) in 10 genera propria divisit, quorum pars maxima 

 conservari non poterunt; sunt enim nimium arcte circumscripta, velut si auctor in genere 

 definiendo rationem non habuisset nisi unius speciei, quo factum est, ut notae generis raro 

 in omnibus speciebus inveniantur. 



Ita primum omnium in ea re erravit Wittmack, quod omnia 10 genera subtribui 

 suse -»Aechmeince^» adscripsit, cujus nota: »Kelchblätter wie die Deckblätter starr stachelspitz.» 

 Nam mucro plane deest in Macrochordio, Chevaliera Veitchii E. Morr. et aliis, et fere 

 inconspicuus est in Hoplophyto (sensu Wittmackii, alias Pectinaria fasciata), Lamprococco 

 Weilhachii E. Morr. et fulgente Beer aliisque. Quasdam contra subtribus »Billberffiince» 



