34 c. A. M. LINDMAN, BROMELIACEiE HERBARII KEGNELLIANI. 



ab Ae. giganten (Maury) omnibus partibus minoribus, spica multo breviore, floribus 

 brevioribus, calyce rubro; 



ab Ae. Veitchii (E. Morr.) floribus majoribus, spica crassiore, bracteis linearibus neque 

 apice recurvatis, foliis duplo latioribus; 



ab Ae. Germinyana (Cakriére) bractearum forma, spica crassiore, foliorum fabrica 

 et notis aliis. Hje 3 species non brasilienses sunt. 



Ab Ae. crocophylla (E. Morr.) inflorescentia? colore, magnitudine et forma atque 

 notis aliis facillime dignoscitur. 



Ut supra dixi, ovariura hujus speciei in latere venti'ali, juxta pedunculum, non appla- 

 natum est, id quod auctores Chevalierce adscribunt; sed ovarium tetragonum est, quam 

 formam scilicet in spica confertissima ex angustissimo loco habet (tig. 9).^ 



Hab. in Brasilia: »Prov. S. Panlo, Santos, in ripa aranis Buturoca ad truncos putrescentes arborum, 

 18™/,75». 



Hj. Mosén 3244. 



BILLBERGIA Thunb. 



Subgenus Eubillbergia m. 



B. tliyrsoidea Mart. et Schui.t. 



Specimina ad urbem Rio de Janeiro 1841 collecta maxime cum illis a Glaziou sub 

 num. 2729 missis congruunt. 

 Regnell 211, a, b. 



B. Bakeri E. Morr. 



Tab. VIII, iig. 47—50. 



Descriptio longior hujus speciei in »Gartenzeitung», 1885, pag. 97 (Wittmack) in- 

 venitur. 



Specimina Regnelliana omnia satis angustifolia sunt, foliis prot]'actis 15 — 20 mm latis, 

 foliis brevioribus ad 30 mm latis. 



Petala omnia apice ceerulea sunt, qua de re Wittmack quidem silet, Baker autem 

 (Hbk, pag. 75) htec verba dicit: »petals rarely obscurely tipped with violet-blue». 



Fruetus 14 mm longus, cum calyce persistente 33 mm longus. Semina satis magna 

 et robusta, 2,5 mm longa, castaneo-rufa (tab. VIII, fig. 50). — Stigmata ut jam anim- 

 advertit cl. Wittmack non capitato-contorta sunt, qu£e nota olim Aechmeis et Billbergiis 

 omnibus attribuebatur, sed libera, patentia, subcontorto-falcata. 



^ Ex descriptione hujus speciei intelligitur, illas notas fallaces esse, quibus P. Maury ad Chevalieram et 

 Aechmeam generice disjungendas usus est (Association franpaise pour ravancement des scieuces. 16 session ä Tou- 

 louse, 1887. Paris 1888. Vide »Botanisches Centralblatt», Bd 44, 1890, N. 8, p. 263!). 



