160 



Latifoliae verae genoemd wordt, waarvan de indeeling luidt 

 (pag. 57). 



aa. genuina: fohis lanceolatis, acutis, elongatis, perigonii 



phyllis externis subaequalibus, calcare cylindraceo. 

 bb. brevifolia: foliis abbreviatissimis, sed firmiori habitu atque 



spica densa a submaculatis diversa. 

 cc. lagotis: ampla, humilis, valde latifolia, perigonii phyllis 



lateralibus externis maximis, 

 dd. tharandina: a prioribus cum pictura labelli, tum calcare 



brevi subfiliformi recedit. 

 Deze brevifolia is weer een bewijs, met hoe wemig reden 

 Reichenbach soms nieuwe variëteiten maakte, die beter 

 geschrapt konden worden, want hij zet er de opmerking bij: 

 ,, Specimen, quod pinxi, ex patris herbario, suecicum, nee in- 

 ventore, nee loco accuratius in scheda inscnpto." De teekening, 

 plaat 51, meet 20 cM. zonder knol; waarvan de aar 5 cM. heeft; 

 de bladeren zijn, van onderen af: 2/4. 5, 5, 2^/9, 2y2 cM., welke 

 maten onnauwkeurig zijn, doordat de bladeren iets krom ge- 

 teekend zijn. De twee bovenste van 2% zitten 2 en 2^ cM. onder 

 de aar. Meer, dan wij hier citeerden, geeft Rei ch en bach niet, 

 zoodat de heele diagnose bij Aschers. en Gr. van anderen af- 

 komstig moet zijn, waarbij ons dan vooral treft, dat ,,de bladeren 

 meest maar tot 1, zeldzamer tot 2 dM. lang kunnen zi]n"! 



Het best doet men, deze breüifolius maar te vergeten. Max 

 Schulze wist er ook geen weg mee: in zijnOrchidaceen op pag. 3 

 van no. 21 zegt hij : ,,Wie die gewöhnliche Form, die Blatter jedoch 

 sehr verkürzt. Hierher glaube ich zwei von mir bei Jena gesammelte 

 Pflanzen ziehen zu dürfen, deren grösstes Blatt bei der einen 

 6 cm, bei der anderen nur 5 cm im Langsdurchmesser zeigt." 

 In zijn Nachtrage IV en V noemt hij nog enkele vindplaatsen. 

 Houden we ons maar aan de korte bladeren, dan bevindt zich 

 een mooi ex. in herb. De Wever van VoerendaaF): beemd bij 



^) In zijn brief van 1 Oct. 1920 houdt De Wever dit ex. en al dergelijke 

 voor inc. '< lalif. 



