168 



op te lossen. Onze exemplaren van Festuca Schlickumi hebben 

 absoluut gave onderste scheeden, die bovendien voor een groot 

 deel ongedeeld zijn, terwijl de scheeden \an Festuca pratensis 

 meest tot aan den voet gespleten zijn. Om tot een conclusie 

 te komen is echter meer materiaal noodig, zoodat wij dit ken- 

 merk aan de flonsten ter onderzoek aanbevelen. 



Nu nog een opmerking omtrent de naalden der kroonkafjes 

 Ascherson en Graebner (Syn. II p. 502), hierin Hackel's 

 Monografie volgend, verdeelen de vormen van Festuca pratensis 

 m 2 groepen. Die van de groep genuina hebben ongenaaide, 

 hoogstens puntige kroonkafjes, die van de 2®. groep Apennina 

 hebben een naald, die minstens half zoo lang is als het kroon- 

 kafje. Nu komen bij ons hier en daar vormen voor, die ook 

 duidelijk genaaid zijn en toch moeilijk tot het in de Z. Alpen, 

 Z. Frankrijk en Italië voorkomende ras Apennina kunnen 

 behooren, al zijn ze ook in den Prodromus (p, 2333) ertoe ge- 

 rekend. Dit ras moet o. a. van boven blauwgroene bladen 

 bezitten, een ruwe pluimas en ruwe pluimtakken. Het blijkt 

 dus wenschelijk een fm. aristata te onderscheiden. Wij komen 

 dan tot de volgende indeeling: 



Festuca pratensis Hu ds. 



var, eu- pratensis St.-Yves. 



Scheeden geheel gespleten, pluimtakken glad, 



a) typica Hack; primaire onderste zijtak 4 — 6, secundaire 

 1 — 3 aartjes dragend; kroonkafjes ongenaaid. 



fm. mucronulata Belli: kroonkafjes met een kort spitsje, 

 fm. aristata J. etW.: kroonkafjes met een naald, die 

 ongeveer de helft van de lengte van het kroonkafje bereikt. 



b) subspicata A et G. : pluim aarvormig; zijtakken meest 

 maar 1 aartje dragend. 



c) fasciculata Son der: pluim smal saamgetrokken met korte 

 zijtakken en dicht, opéénzittende aartjes. 



