199 



Verbreitung: Verbreitet m Schweden, in Norwegen, England, 

 Schottland, Danemark, Finnland, in dem westlichen Teile 

 von Rufiland, im Norden und Osten des Deutschen Reiches 

 (Schlesien, Prov. Sachsen, Posen, Ost- und WestpreuBen, 

 Pommern, Brandenburg, Mecklenburg, Schleswig-Holstein, 

 Hamburg, Hannover, Lübeck), im nordöstlichen Böhmen und 

 in der Tatra, auBerdem auf Island."^) 



Hoewel ook hier ons land niet genoemd wordt, zagen wij 

 reeds bij E. nemorosa, hoe v. Wettstein op grond van een bij 

 Scheveningen verzameld exemplaar van E. carta de grens 

 dwars door Holland en Friesland trekt. De soort zou dus maar 

 in een klein gedeelte van ons land voorkomen. Inderdaad 

 zijn dan ook echte typische exemplaren van E. curta, waarvan 

 de stengels, bladen, schutbladen en kelken alle geheel dicht 

 behaard zijn, zoodat de geheele plant direct opvalt door zijn 

 grijsheid, zeldzaam. De weinige mi] bekende exemplaren komen 

 alle uit onze duinstreek. Dit is trouwens in hoofdzaak ook het 

 geval met de overige exemplaren, die alle tot de var. glabrescens 

 Wettst. z. o. behooren, zoodat de grenslijn, opgevat m de 

 beteekenis: „E. curta J^omt alleen voor in het Westen en 

 Noorden van ons land" volkomen juist is. 



Dat deze grenslijn over ons land loopt, is mtusschen juist 

 een van de factoren, die de studie van Euphrasia hier zoo buiten- 

 gewoon moeilijk maken. Eenerzijds komt n. 1. E. curta, juist 

 in hoofdzaak daar, waar zijn verspreidingsgebied aan dat van 

 E. nemorosa grenst, vaak voor m de var. ^/aèrescens Wettst., die 

 zich van de type door veel geringere beharing onderscheidt. 

 Toch blijft de beharing van de bovenzijde van de bladen, vooral 

 langs den rand en de beharing van den kelk ook in dezen vorm 

 nog duidelijk genoeg om hem te herkennen als een vorm van 

 E. curta. Zulke exemplaren komen wel is waar over het geheele 

 verspreidingsgebied van E. curta voor (om deze reden beschouwt 

 V. Wettstein haar dan ook als var. van deze soort), maar het 

 meeste toch juist daar, waar zij aan E. nemorosa grenst. 



1) V. Wettstein I.e. p. 128-130. 



