200 



Anderzijds vertoont E. nemorosa op diezelfde grens soms de 

 eerste sporen van beharing op de bladbovenzijde en bladrand. 

 V. Wettstein schrijft hieromtrent I.e. p. 133 — 134: 



„Das Vorkommen dieser Form wird natürlich jene Botaniker, 

 die als Hauptaufgabe der Systematik die Schaffung einer Uber- 

 sicht und die Ermöglichung des sicheren Bestimmens ansehen, 

 zu der Ansicht bringen, E. curta und E. nemorosa seien zu ver- 

 einigen, wahrend ich gerade in der scharfen geographischen und 

 deutlichen morphologischen Scheidung der beiden Pflanzen 

 einerseits, in dem Vorkommen dieser eine Verbindung her- 

 stellenden Form andererseits einen Fall erblicke, in dem wir 

 uns ein deutliches Bild von dem Entstehen zweier heute ge- 

 schiedener Art en machen können." 



, Even als haar naaste verwant E. nemorosa is ook E. curta zeer 

 variabel naar de standplaats, waar zij voorkomt. Zoo komt 

 zij soms voor m magere, wemig of niet vertakte exemplaren, 

 die geheel overeenkomen met E. nemorosa var. macilenta G r e m 1 1 , 

 dan weer in korte, gedrongen, sterk vertakte en dicht bebladerde 

 exemplaren, die naast E. nemorosa var. tetraquetra Arrond 

 staan. 



De mij bekende exemplaren van typische E. curta Fr. zijn: 



Groenendaal bij Heemstede, 1872. O. (p. p.) — Herb. Nederl. 

 Bot. Ver. Prodr. p. 1236. — Overveen, 1917. Sipkes. Herb. 

 deW. en Herb. J. en W. — Bakkum, 1914 KI. en Egmond, 

 1918 KI. in Herb. Kloos. 



Bovendien vermeldt v. Wettstein: Scheveningen. Barbey 

 in Herb. Barbey en Reuter. 



Alle overige exemplaren bezitten een veel minder gepronon- 

 ceerde beharing en behooren dus tot: 



E. curta Fr. var. glabrescens Wettst. Het zijn uit Herb. 

 Nederl. Bot. Ver. de ex. in Prodr. p. 1 235 — 36 onder B. E. curta 

 Wettst. II glabrescens Wettst. genoemde: Texel, 1881. Groll. 

 — Vlieland, 1869. Ho Ik. — Terschelling, 1869. Holk. — id. 

 1881 en 1887. V. — id. 1881 . Groll. — Nesserduinen op Ame- 



