203 



Verbreitung: Sehr verbreitet im Norden Europas und zwar 

 in Sch weden, Norwegen, Schottland, Danemark, Belgien, 

 Holland, im nordöstlichen Frankreich, im Deutschen Reiche, 

 in Russisch-Polen, im Norden von Osterreich-Ungarn."^) 



Hoewel ons land dus geheel binnen het verspreidmgsgebied 

 valt, is E. gracilis bij ons toch veel mmder algemeen dan de andere, 

 met name E. stricta en E. nemorosa. E. gracilis is gemakkelijk 

 te herkennen aan de uiterst kleine bloempjes en de fijne, gracieuse 

 structuur van de geheele plant, den sierlijken, rechten, dunnen 

 stengel met zeer regelmatig geplaatste kleine blaadjes. Niet 

 zeldzaam zijn bij ons in E. gracilis-wegetaties exemplaren, die 

 sterker en lager vertakt zijn (zie de 4 meest rechtsche exemplaren 

 op de fotografie onder No. 8). Zoowel E. nemorosa en E. carta 

 in hun vorm macilenta Gremli als ook E. stricta nemen op 

 schrale, droge standplaatsen soms een gedaante aan, die zeer 

 sterk aan E. gracilis doet denken. Zij zijn echter meestal ge- 

 makkelijk te onderscheiden door de beduidend grootere bloemen 

 en den groveren stengel. Zij missen het sierlijk -teere van 

 E. gracilis. 



Het mij bekende indigene materiaal van E. gracilis Fr. is het 

 volgende : 



In Herb. Nederl. Bot. Ver. vermeld in Prodr. p. 1237: 



Meppel. V. Heyn. — Harderwijk, 1852. R. B. — Groesbeek, 

 1847. Un. — de Bilt, 1838. Lac. — Hilversum-N^-Loosdrecht 

 1838. v.d. T. - 



De overige daar vermelde exemplaren zijn, voor zoover ze 

 niet reeds elders vermeld zijn, zulke ongelukkige snippers, dat 

 niet uit te maken is, of ze tot E. gracilis behooren of dat het 

 uiterst verarmde exemplaren van een andere soort zijn. 

 Om behoorlijk materiaal met bewijskracht te krijgen, is het 

 zaak uit een vegetatie een flink aantal exemplaren te nemen. 

 Vindt men tusschen een vegetatie van een andere Euphrasia- 

 soort enkele exemplaren, die aan E. gracilis doen denken, dan 



1) v.Wettstein I.e. p. 143-146. 



