209 



aanduidingen van Lin dm an in de verhandeling over Poly- 

 gonum aviculare. Hieruit kan ik niets anders opmaken, dan dat 

 Polygonum calcatum behalve door de glanzige vruchten in 

 dezelfde punten van Polygonum heter ophyllum verschilt als 

 Polygonum aequale, maar alleen deze verschillen sterker vertoont. 

 Dit komt geheel overeen met wat ik zag aan een exemplaar van 

 Polygonum calcatum, dat zich bevindt in het herbarium van de 

 Heeren Jansen en Wachter en dat verzameld is door Holm- 

 berg bij Malmö. Onder het materiaal van Polygonum aequale, 

 dat ik gezien heb, zijn talrijke exemplaren, die ik tot Polygonum 

 calcatum zou brengen, indien de vruchten niet duidelijk ge- 

 rimpeld van oppervlak waren. Ascherson en Graebner 

 geven onder de kenmerken op: ,,Staubb latter 5, Frucht 2 bis 

 2^4 mm", hetgeen volkomen klopt met wat ik bij zulke planten 

 vond. Daarom wil ik de volgende vragen stellen, die ik zelf 

 niet kan beantwoorden, maar die ik ter bestudeering den floristen 

 aanbeveel. 



Geeft het al of met gerimpeld zijn van het vruchtoppervlak 

 den doorslag bij de onderscheiding van Polygonum aequale en 

 calcatum? Zoo ja, gaan hiermee dan wel steeds andere eigen- 

 schappen samen? Zoo neen, welke kenmerken geven dan wel 

 den doorslag? Zijn de kenmerken van bladkleur en nervatuur 

 wel zeer duidelijk? 



Lindman heeft zeer zeker gevoeld, dat het voor de hand 

 lag Polygonum aequale als tusschenvorm van Polygonum cal- 

 catum en heterophyllum te beschouwen. Hij achtte dit echter 

 onjuist omwille van de geographische verspreiding en de moge- 

 lijkheid in drie richtingen overgangen te onderscheiden tusschen 

 de drie door hem onderscheiden soorten. Ik vind dit evenwel 

 onvoldoende argumenten, daar toch de bastaarden tusschen 

 Polygonum heterophyllum en calcatum vruchtbaar zijn en na 

 eenige generaties misschien splitsingsproducten kunnen geven, 

 die deze overgangen in drie richtingen nabootsen, terwijl het 

 ook mogelijk is, dat een of andere tusschenvorm zich verspreidt 

 in een gebied, waar de stamsoorten niet voorkomen. Wat ik 

 Nederl. Kruidk. Archief. 1920. 14 



