212 



Hetzelfde verschijnsel komt voor bij Polygonum dametorum. 

 Hier zijn evenwel de bloemdekken veel breeder gevleugeld en is 

 de ongevleugelde vorm ook veel zeldzamer (zie de no. 490 en 

 573 van mijn herbarium). Wat ik bij deze soort waarnam, ver- 

 meldt ook Beek in Reichenbachs Icones Florae Germanicae: 

 „Varietas montanum Cicioni in Nuov. Giorn. bot. XXI 

 (1889), 267 fructibus aptens exiguis, sec. autorem 1. c. XXII 

 (1890) 132 — 133 status abnormis esse videtur." — 



Planten van Polygonum Convolvulus nemen in het najaar soms 

 een roode kleur aan. Behalve van overvloedigen zonneschijn 

 schijnt deze roode kleur nog van andere onbekende uitwendige 

 invloeden af te hangen. In 1912 vond ik een rood aangeloopen 

 plant op een puinterrein bij Rotterdam (zie no. 486 van mijn 

 herbarium). In 1913 zaaide Dr. Goethartte Leiden zaad voor 

 me van deze plant en kreeg een groep gewone planten, die on- 

 danks de zonnige standplaats met rood waren aangeloopen 

 (zie no. 775). 



In den Prodromus Florae Batavae Ed. I noemt De Bruyn 

 een „Polygonum Convolvulus P triangularis foliis triangularibus" 

 met de bijvoeging: „In Herb. : Hilversum, de Br." Deze variëteit 

 schijnt nooit weer gevonden te zijn door anderen. Het authen- 

 tieke exemplaar in het herbarium der Nederlandsche Botanische 

 Vereeniging is een kleine, jonge, pas bloeiende plant, met in 

 het geheel 6 kleine bladeren, waarvan de middelste driehoekig 

 zijn met afgeronde voetlobben. Het is zoo'n armelijk plantje, 

 dat het misschien niet eens in staat was normaal ontwikkelde 

 bladeren te ontwikkelen. Er ligt nog een tweede exemplaar van 

 Weerdinge, door De Bruyn benoemd als triangularis, een nog 

 jonge, zeer tengere, niet bloeiende plant, met geheel ander 

 uiterlijk dan de eerstgenoemde. De 3 volwassen bladeren, die 

 eraan zitten, hebben veel meer den normalen vorm, vertoonen 

 evenwel een af geknotte basis met spitse voetlobben. 



Ik vind de bewijzen voor het bestaan van een variëteit triangu- 

 laris daarom zóó onvoldoende, dat ze mijns inziens kan ver- 

 vallen, als haar bestaan niet opnieuw bewezen wordt. 



