213 



§ 3. POLYGONUM PERSICARIA. 



De laatste bijdragen tot de kennis van den vormenrijkdom 

 dezer soort in ons land zijn die van DeBruyn in het Neder- 

 landsch Kruidkundig Archief, Serie I, deel 1 en 3. Sedert is er 

 omtrent deze soort niet veel nieuws gevonden. 



DeBruyn onderscheidde volgens Fries de ondersoorten 

 agreste en biforme. Deze zijn in ons land beide algemeen te 

 vinden, maar ze zijn allerminst scherp gescheiden. Naar mijn 

 ondervinding zijn bij ons de tusschenvormen algemeener dan 

 de typische ondersoorten en in herbaria zijn de laatste nog 

 moeilijker te onderscheiden dan in de vrije natuur. Wanneer 

 we dit vergelijken met wat ik bij Polygonum lapathifolium ge- 

 vonden heb, moet dit ons verwonderen. Mogelijk is, dat in 

 andere streken de scheiding der ondersoorten een scherpere is. 

 DeBruyn vermeldt deze ondersoorten bij uitzaaien constant 

 bevonden te hebben. 



Bij de ondersoort biforme onderscheidt DeBruyn twee 

 variëteiten, namelijk a. glandulosum, pedunculis glanduloso-scabris 

 en b. hirsutum, pedunculis adpresse hirsutis, welke variëteiten hij 

 bij uitzaaien eveneens constant bevond. Weliswaar zijn het 

 slechts onaanzienlijke variëteiten, maar daar ongeklierde, on- 

 behaarde aarstelen als typisch gelden voor Polygonum Persicaria, 

 is het zeker de moeite waard op deze variëteiten te letten. De 

 nummering a, b of a, P, zooals we die bij De Bruyn vinden (en 

 zooals die in den Prodromus Florae Batavae 2^" druk is over- 

 genomen), wekt verwarring. Het is beter P en T te nummeren 

 en er een variëteit a glabripes voor te voegen en dus de volgende 

 variëteiten te onderscheiden: 



a glabripes, racemorum pedunculis glabris. 



P hirsutum, racemorum pedunculis adpresse hirsutis. 



T glandulosum, racemorum pedunculis glandulis sessilibus 

 scabris. 



Onafhankelijk van de ondersoorten en andere variëteiten 

 onderscheidt DeBruyn volgens Alexander Braun (Flora VII, 



