214 



1, 1824) de volgende bloemkleurvariëteiten : 



a. rubclïum^ florihus ruhellis, roseis, purpureis. 



b. aibidum, florihus alhidis. 



Hierbij merkt DeBruyn op: „De eerstgenoemde vorm is 

 algemeen aan slootkanten, wegen en bouwland enz., de wit- 

 bloeijende vorm schijnt daarentegen zeldzaam te zijn. Slechts 

 één maal vond ik dezen in bouwland bij 's-Gravesande." 



Na lang zoeken is me gebleken, dat Polygonum Persicaria 

 aibidum alleen veel voorkomt in Zuid-Limburg. Verder vond 

 ik haar eenige malen aangevoerd bij Rotterdam, één maal in 

 1912 een groote hoeveelheid. Van eenige dezer planten (no. 505 

 van mijn herbarium) zaaiden Dr. J. W. C. Goethart en ik 

 beiden in 1913 een hoeveelheid vruchten en we kregen beiden 

 een éénvormig bed witbloeiende planten. 



In 1910 kreeg ik een tak van een witbloemige Polygonum 

 Persicaria van den Heer H. N. Kooiman uit de omstreken van 

 Stavoren. In 1915 vond ik zelf geheel daaraan gelijke planten 

 bi] Stavoren m groote hoeveelheid. Toen bleek me evenwel, 

 dat de vruchttrossen zeer licht rose waren aangeloopen en dat 

 de grond, waarop de planten groeiden, zouthoudend was. Aan- 

 gezien ik den invloed van zilten grond op de bloemkleur van 

 deze soort niet ken en het zaad van deze planten niet wilde 

 kiemen, weet ik niet zeker, of deze planten tot de variëteit, 

 aibidum behooren. Het is evenwel waarschijnlijk, daar Paly- 

 gonum Persicaria op zilten grond ten Noorden van het IJ bij 

 Amsterdam roode vruchttrossen heeft (zie no. 3331 van mijn 

 herbarium). 



De zeldzaamheid van de witbloemige variëteit is opmerkelijk, 

 waar we bij Polygonum lapathifolium, mite, minus en Hydropiper 

 geheel andere verhoudingen vinden tusschen de bloemkleur- 

 variëteiten. 



Niet alle planten van de variëteit rubeïlum hebben dezelfde 

 bloemkleur. Vaak vindt men planten met opvallend donkerrose 

 bloemen. In 1912 zaaiden Dr. Goethart te Leiden en ik zelf 

 te Rotterdam vruchten van zoo'n plant (no. 212). Beiden kregen 



