215 



we weer een bed planten met donkerrose bloemen (zie no. 496 

 en 497). In 1913 zaaide Dr. Goethart vruchten van een andere 

 plant met donkerrose bloemen voor me (no. 495). Ditmaal 

 hadden de nakomelingen gewoon rose vruchttrossen. Er werd 

 niet van verzameld. Het is mogelijk, dat de donkerroode kleur 

 der vruchttrossen nu eens een gevolg is van een erfelijke eigen- 

 schap, dan weer van uitwendige omstandigheden. Bij de laatste 

 proef was evenwel ook mogelijk, dat het zaad niet gekiemd was 

 en dat de weinige planten, die verkregen waren, als verontreini- 

 ging beschouwd moeten worden ; want de aarde, waarin gezaaid 

 was, was niet gesteriliseerd en in den tuin, waaruit deze aarde 

 genomen was, kwam Polygonum Persicaria als onkruid voor. 



Van een roodbloemige plant, die ik van den Heer A. de 

 Wever kreeg uit Zuid-Limburg (no. 577) zaaide Dr. Goet- 

 hart voor me in 1914. Hij kreeg 5 planten, waarvan er 3 rood- 

 bloemig waren en 2 witbloemig. Waar Polygonum Persicaria 

 albidum in Zuid-Limburg veel voorkomt, ligt het voor de hand, 

 dat de moederplant heterozygoot was voor de bloemkleur. 

 Van deze planten werd niet voor mijn herbarium verzameld. 



In 1913 kreeg ik van den Heer P. Jansen een tak van Po/ï/- 

 gonum Persicaria met bijna witte, slechts zeer zwak rose aan- 

 geloopen vruchttrossen, door hem verzameld bij Oosterbeek 

 (no. 820). In 1914 zaaide Dr. Goethart te Leiden zaad van 

 deze plant en kreeg 8 groote planten, die alle rose vruchttrossen 

 hadden (zie no. 2594). Mogelijk had de moederplant in de 

 schaduw gestaan; want ik heb meermalen opgemerkt, dat 

 Polygonum Persicaria en verwante soorten op beschaduwde 

 plaatsen bijzonder licht rose gekleurde bloemen hebben. 



In zijn eerste bijdrage (in het Nederl. Kruidk. Arch. Serie I, 

 deel 1) zegt De Bruyn van Polygonum Persicaria: ,,De bladeren 

 zijn kort gesteeld, donkergroen, veelal zwart gevlekt, soms van 

 onderen grijswit-viltig (P. tomentosum Schr.)." Ik heb nooit 

 planten van Polygonum Persicaria gevonden met van onderen 

 viltige bladeren. Het voorkomen van vilt op de bladeren schijnt 

 bij onze inlandsche Polygona beperkt te zijn tot Polygonum 



