216 



lapathifolium (sensu amplissimo). DeBruyn komt hierop later 

 niet terug, heeft dus misschien kleine roodbloemige planten van 

 Polygonum lapathifolium voor viltige Polygonum Persicaria aan- 

 gezien. 



Bij Beek (m de Icones Florae Germamcae van Reich en - 

 bach) lezen we: 



„tomcntcllum — incanum Gren. Godr. 1. c. 48 = Beckh. 

 Fl. Westf. 773 non aliorum. Folia subtus albido-tomentosa. 



Folia taliter pilosa nondum observavi sed folia mferiora 

 utrinque denseque subscnspule breviter pilosa in forma ruderali 

 frequenter occurrunt." 



Ook dit laatste heb ik nooit waargenomen. 



In de Synopsis van Ascherson en Graebner lezen we: 



„Blatter unterseits weifilich filzig. 



tomentellum. Stengel meist niederliegend, seltener aufrecht. 

 Schemt sehr seltenundbedarf derBeobachtung." OokAscher- 

 son en Graebner vertrouwen dus deze opgaven niet. 



De variëteit microspermum, die De Bruyn vermeldt, maar 

 niet beschrijft, en waarvan ook geen planten m het herbarium 

 van onze Vereeniging liggen, kan vervallen, zoolang ze niet 

 opnieuw gevonden wordt. 



Volgens de bladvlek zullen ongetwijfeld variëteiten te onder- 

 scheiden zijn. Alle Polygonum Persicaria, die ik m den loop der 

 laatste 10 jaar gevonden heb, had bladeren met een zwarte vlek 

 en vaak ook met een weinig donkeren rand. De vlek verschilt 

 in kleur en glans op een eigenaardige, niet te beschrijven wijze 

 van die van Polygonum lapathifolium en varieert nogal sterk in 

 donkerheid. 



In het voorjaar van 1920 zag ik in het herbarium van den 

 Heer A. de Wever te Nuth eenige takken van een Polygonum 

 Persicaria, die geen vlekken op de bladeren vertoonden en die 

 juist daarom door den Heer De Wever verzameld waren. Om 

 te weten te komen of we hier met een standplaatsvorm of met 

 een erfelijke ongevlekte variëteit te doen hadden, zaaide ik in 

 April daarop volgende eenig zaad, dat bij deze planten lag. 



