217 



Ik kreeg 20 kiemplanten, waarvan er 2 geen blad vormden en 

 18 tot groote planten opgroeiden. De eerste blaadjes waren 

 zwart gestippeld (wat bij Polygonum Persicaria en verwanten 

 iets heel gewoons is), de onderste grootere bladeren waren zwak 

 maar onmiskenbaar gevlekt, de verdere bladeren waren onge- 

 vlêkt, zoodat het, toen de planten begonnen te bloeien, den 

 indruk maakte, of ik een bed geheel ongevlekte planten had. 

 Toen wierp ik 1 2 planten weg om -de andere planten vrijer te 

 laten ontwikkelen en van 5 der overgebleven planten verzamelde 

 ik een tak voor mijn herbarium, toen de vruchten ten deele 

 rijp waren (zie no. 3401). Deze Polygonum Persicaria had meer 

 eigenschappen, die men anders bij deze soort niet vindt. De 

 stengelleden hadden bij alle 18 planten kleine roode stippels en 

 de vruchtdragende bloemdekken der 6 laatste planten hadden 

 rijkelijk bladgroen, zoodat de vruchttrossen aan één kant rood, 

 aan den anderen kant bijna groen waren. De planten waren 

 evenwel in andere opzichten zóó echte Persicaria, dat ik niet 

 aan bastaardeering met Polygonum lapathifolium durf denken. 



Verder zag ik in het herbarium van den Heer De Wever een 

 tak van een Polygonum Persicaria, waarvan de bladeren voor de 

 onderste helft en aan den top groen waren, maar over het daar- 

 tusschen liggende stuk geheel zwart. Deze plant was door den 

 Heer De Wever verzameld aan de spoorbaan bij Bunde in 1908. 

 De vruchten, die er bij lagen, heb ik in 1920 gezaaid, maar 

 ze zijn niet gekiemd. 



Wat ik hier o\er Polygonum Persicaria heb kunnen mededeelen, 

 toont voldoende, dat een onderzoek van den vormenrijkdom 

 dezer soort, waarbij ook op kleinigheden gelet wordt en twijfel- 

 achtige punten door zaaiproeven worden opgehelderd (zooals 

 ik dat voor Polygonum lapathifolium begonnen ben), nog zeer 

 noodig IS , als we iets naders van de variabiliteit van Polygonum 

 Persicaria willen begrijpen. 



Naschrift. Terwijl deze mededeeling ter perse was, vond ik in het herbarium 

 der Ned. Bot. Ver. een P. Persicaria, door De Bruyn benoemd als var. selosum. 

 Deze var. heeft op de stengelleden verspreide aangedrukte stijve haren. Achter de 

 var. Y op bl. 213 kan men dus voegen: 8 setosum, caulium internodia pilis brevibus 

 adpressis praedita. 



