219 



ten uit op, die alle witbloemig waren (zie no. 234). In 1912 

 zaaide Dr. Goethart te Leiden voor mij van deze planten en 

 kreeg wederom een bed uitsluitend witbloemige planten (zie 

 no. 507). Op de plaats in mijn tuin, waar ik in 1911 deze varië- 

 teit gezaaid had, kwam ze in 1912 en 1913 weer vanzelf op. 

 Ik heb Polygonum mite nog vele malen gezaaid, maar met tot 

 kieming gekregen. Het zaad schijnt, evenals dat van Polygonum 

 minus, Hydropiper en aviculare, moeilijk te kiemen, als het ge- 

 durende den winter droog gelegen heeft. 



Tenslotte wil ik opmerken, dat Braun de bladeren van 

 Polygonum duhium ,,meist ungefleckt" noemt, die van Polygonum 

 Hydropiper ,,oft mit einem schwarzen Flecken bezeichnet", die 

 van Polygonum minus ,,zuweilen schwarz gefleckt". Ik heb nog 

 nooit een spoor van bladvlekken bij Polygonum mite, minus of 

 Hydropiper gevonden. 



§ 5. POLYGONUM AXILLARE. 



Apud Beek (m Reichenbachii I cones Florae Germanicae et 

 Helveticae) legitur de hac planta, pag. 83 : 



„Polygonum axillare Rigo in Huter, Enum. pi. exs. (1885) 

 nom. solum. — P. mite - persicaria A. Kern in Fl. exs. austro- 

 hung. nr. 1832 ex Italia boreali (Cisano 1. Rigo) nihil aliud quam 

 P. hydropiper f. putatum vel forma eiusdem ramis foliis inferis 

 Polygoni hydropiperis plurimum obtusis ovato-lanceolatis et 

 racemo terminali vix evoluto praeditis. Vidi orig., optime 

 fertilia." 



Ego quoque vidi specimma authentica Polygoni axillaris in 

 herbario ill. virorum Jansen et Wachter sub no. 18.967 

 — 18.968 — 18.969. Sunt plantae parvae Polygoni mitis et 

 Hydropiperis permixtae, parte maiore Polygonum mite rubellum, 

 parte minore Polygonum Hydropiper viride-rubellum, ambo 

 bene fructifera faciliaque cognitu. 



