221 



rosciflorum , floribus laete roseis, 



pallidiflorum, floribus sordide vel subflaüide albis. 



Ook lijkt het me nuttig de planten naar de lengte van hun 

 stijlen en meeldraden te benoemen. Deze vormen zijn wel 

 geen constante variëteiten m de gewone beteekenis, maar ze 

 zijn toch ongetwijfeld genotypisch verschillend. Daarom be- 

 schrijf ik ze als volgt: 



brachystylum, stylis in perianthio inclusis, filamentis eminen- 

 tibus, 



macrostylum, stylis e perianthio eminentibus, filamentis 

 inclusis. 



Het verdient aanbeveling op de verspreiding dezer variëteiten 

 te letten, daar het door de sterke vegetatieve vermenigvuldiging 

 van Polygonum amphibium mogelijk is, dat over groote gebieden 

 slechts een van beide voorkomt. Mas sart zegt bijvoorbeeld 

 van eenige planten: ,,Ils étaient microstyles, de même que tous 

 les Polygonum amphibium a Coxyde". Misschien is ook het 

 meest gescheiden voorkomen van de macrostyle en brachystyle 

 planten de oorzaak van het feit, dat Polygonum amphibium zoo 

 zelden rijpe vruchten draagt. 



De variëteiten roseiflorum brachystylum en roseiflorum macro- 

 stylum zijn beide algemeen. De witbloemige planten, die ik 

 bij Rotterdam vond, waren pallidiflorum macrostylum (no. 262 

 en 263 van mijn herbarium). 



De Bruyn meende door waarneming m de vrije natuur erfe- 

 lijke variëteiten en niet-erfelijke vormen te kunnen onderscheiden, 

 maar de indeeling, die hij geeft m het Nederlandsch Kruid- 

 kundig Archief Serie I, deel 1, is niet te gebruiken, ongetwijfeld 

 omdat de inzichten van DeBruyn op te weinig waarnemingen 

 gebaseerd waren. Ik acht het evenwel mogelijk en zelfs waar- 

 schijnlijk, dat Polygonum amphibium niet zoo'n enkelvoudige 

 soort ist als Massart meent, want het verschil in bladvorm der 

 verschillende watervormen van verder uiteenliggende vind- 

 plaatsen kan een nauwkeurig waarnemer op den duur niet ont- 



