222 



gaan en ook de bladvlek gedraagt zich, zooals ik nog nader zal 

 bespreken, onder dezelfde omstandigheden niet altijd gelijk. 



Mogen de vele standplaatsvormen van deze soort al niet van 

 belang zijn voor een systematische indeelmg, hun bestudeering 

 IS zeer noodig, als we Polygonum amphibium nader willen leeren 

 kennen. Daarom wil ik er nog een en ander over zeggen, wat 

 ik in de literatuur niet vermeld vond. 



Polygonum amphibium heeft soms aan de tuitjes een afstaanden, 

 bladachtigen, uitgeschulpten zoom, zooals die ook bij Polygonum 

 oriëntale voorkomt. Ik zag dit eenige malen bij Rotterdam aan 

 planten, die op vruchtbaren, matig vochtigen grond groeiden. 



Verder bevond ik de tuitjes niet altijd aanliggend behaard, 

 zooals ze beschreven worden. Bij sterk behaarde planten waren 

 ze soms afstaand behaard. Soms ook vond ik het onderste deel 

 van den stengel zelf aanliggend behaard. 



Omtrent het al of niet gevlekt zijn der bladeren vind ik in de 

 literatuur zoo goed als niets. Door langdurige waarneming ben 

 ik tot het volgende besluit gekomen. 



In het voorjaar komen op zonnige, niet al te vochtige plaatsen 

 alle planten te voorschijn met gevlekte bladeren. Wanneer later 

 in den zomer de stengels hooger worden, sterven de onderste, 

 sterk gevlekte bladeren af en de nieuv*^e bladeren zijn naar 

 boven steeds zwakker gevlekt. Nieuwe stengels vertoonen eerst 

 nog eenige gevlekte bladeren, maar vormen spoediger onge- 

 vlekte, naarmate ze later in den zomer uitkomen. In het najaar 

 vindt men op plaatsen, waar men eerst planten met gevlekte 

 bladeren vond, bijna geheel ongevlekte planten terug. 



Op beschaduwde en zeer vochtige plaatsen vindt men reeds 

 in het voorjaar weinig of geen bladvlekken en blijven de planten 

 ook later ongevlekt. Bij andere Polygona met zwartgevlekte 

 bladeren bemerkte ik denzelfden invloed van schaduw en voch- 

 tigheid op de ontwikkeling van de bladvlek. 



Verder vond ik op plaatsen, waar de landvorm duidelijk ge- 

 vlekt was, den watervorm bijna altijd ongevlekt. Met het over- 

 gaan in den watervorm schijnt de plant dus zijn bladvlekken te 



