223 



verhezen, hetgeen niet te verwonderen is, daar, gehjk ik boven 

 reeds opmerkte, hetzelfde al gebeurt, als de landvorm op zeer 

 vochtige plaatsen groeit. 



Hierop vond ik echter meermalen een uitzondering. In het 

 noordw^esten van Friesland is de watervorm van Polygonum 

 amphibiiun meest duidelijk zwart gevlekt. In die streken is 

 evenwel de landvorm bijzonder donker gevlekt. Ik heb hier- 

 tusschen verband gezocht en heb vermoed, dat hier de buiten- 

 gewoon sterke ontwikkeling der bladvlek oorzaak was, dat de 

 omstandigheden, die den watervorm veroorzaakten, niet in 

 staat waren, de vlek geheel te doen verbleeken. Dit heb ik in 

 den zomer van 1920 door een proef waarschijnlijk gemaakt. 



Bij Amsterdam groeiden niet ver van elkaar een landvorm met 

 zwak gevlekte bladeren en een met zeer donker gevlekte. Van 

 beide heb ik een stuk meegenomen en in een bloempot met klei 

 gezet en ik heb de bloempotten in een bassin van den Hortus 

 Botanicus eenige decimeters onder het wateroppervlak geplaatst. 

 Spoedig stierven de stengels af en ontstonden nieuwe van den 

 watervorm en nu vormde de oorspronkelijk zwak gevlekte 

 variëteit ongevlekte waterbladeren en de oorspronkelijk donker 

 gevlekte variëteit zwakker, maar toch duidelijk gevlekte water- 

 bladeren. 



§7. RUMEX SCUTATUS. 



In den Prodromus Florae Batavae, Ed. 2, Vol. I, pars 3, op 

 bladzijde 1493 zegt Vuyck van deze soort: ,, Waarschijnlijk 

 niet zuiver inlandsch, doch in tuinen gekweekt en hieruit ver- 

 wilderd". En in het Nederlandsch Kruidkundig Archief 1913, 

 bladzijde 112, zeggen Jansen en Wachter: ,, Hoogstwaar- 

 schijnlijk zijn de hier gevonden planten overblijfsels van vroegere 

 cultures". 



Ik vind het evenwel opmerkelijk, dat alle vindplaatsen van 

 deze soort aan onze groote rivieren zijn gelegen en dit heeft bij 

 mij het vermoeden doen opkomer^ dat Rumex scutatus door 

 Maas en Rijn uit zuiderlijker gebieden tot ons gebracht zou 



