228 



Ten slotte moge hier het kort verhaal volgen van een zaai- 

 proef, die ik terloops met Rumex auriculatus deed en waarvan 

 ik in mijn aanteekeningen een en ander vind opgeteekend. 



In het voorjaar van 1913 zaaide ik vruchten van een exemplaar 

 van deze soort, verzameld door Jansen en Wachter in den 

 Boschpolder bij Rotterdam op 24 Juh 1912 (thans no. 745 van 

 mijn herbarium). Er kiemde veel, maar de jonge planten stonden 

 gedrongen, zoodat ze in het najaar van hetzelfde jaar nog klein 

 waren en geen verschil toonden met Rumex Acetosa. In 1914 

 plantte ik er 15 van uit en al spoedig vormden de meeste planten 

 bladeren met meerdere voetslippen. Spoedig daarna traden ook 

 verschillen tusschen de planten op: sommige vertoonden kroeze 

 bladeren, andere niet. Na het stengelvormen werden deze 

 verschillen nog wat duidelijker. De stengelvorming begon half 

 Mei, de bloei half Juni; half Juli waren de vruchten rijp. Som- 

 mige planten waren echte Rumex auriculatus, andere geleken 

 meer op Rumex Acetosa. Van de 15 planten waren er 12 vrouwe- 

 lijk en 2 mannelijk, terwijl er één niet bloeide. De twee mannelijke 

 planten leken me beide geen echte auriculatus, maar ik weet 

 niet of de gelijkenis met Rumex Acetosa soms geen secundair 

 sexe-kenmerk was. Van de 12 vrouwelijke planten leken me 

 er 6 typische auriculatus, 5 niet zoo zuiver en 1 twijfelachtig. 

 Ik had geen gelegenheid later de proef voort te zetten. Voor 

 mijn herbarium verzamelde ik één der vrouwelijke planten, die 

 me onzuiver toegeschenen waren, maar die bij vruchtrijpheid 

 toch weer niet van echte auriculatus te onderscheiden was 

 (no. 2501). Henrard verzamelde bij een bezoek aan mijn 

 tuin de twijfelachtige plant, die me later evenwel toch toescheen 

 zuivere auriculatus te zijn. 



De zaaiproef lijkt me eerder een voorbeeld van onzuivere 

 bestuiving, dan van terugloopen naar een stamvorm, waarnaast 

 Rumex auriculatus slechts door voortdurende selectie zou kunnen 

 standhouden. Deze kwestie is van principieel belang, daar tot 

 heden nog geen soortsbastaarden in het ondergeslacht Acetosa 

 gevonden zijn, terwijl ze bij Lapathum zoo algemeen zijn. 



