247 



ik exemplaren van Amsterdam, Rotterdam, Schiedam en 

 Sneek. Ook het exemplaar van DeBruyn, dat zich in het 

 herbarium der Nederlandsche Botanische Vereeniging bevindt 

 en waarover ik mij in het Nederlandsch Kruidkundig Archief 

 van 1915 mijn meening nog voorbehield, reken ik thans tot de 

 echte Rumex Steinii. De plant, die ik in dezelfde mededeelmg 

 vermeldde als Rumex Duff tii, verzameld door Van de Sande 

 Lacoste, Rombouts en Merkus Doornik bij Amsterdam 

 en door hen benoemd als Rumex Steinii, lijkt me bij nader inzien 

 toch tot dezen bastaard te behooren, hoewel het een bloeiende, 

 bij het drogen geheel bruin geworden en dus moeilijk te deter- 

 mineeren plant is. 



Van den bastaard van Rumex obtusifolius en maritimus heb 

 ik nog steeds niet meer gevonden dan de plant, die ik reeds 

 vermeldde in het Nederlandsch Kruidkundig Archief van 1915 

 (op bladzijde 114). Zie no. 2786 van mijn herbarium. Den 

 wortel van deze plant heb ik m mijn tuin geplant en ze heeft 

 in 1916, naast een plant van Rumex Steinii, volop gebloeid. De 

 verschillen met Rumex Steinii waren klein, maar duidelijk genoeg 

 ter onderscheiding. De plant was veel tengerder dan Rumex 

 Steinii onder dezelfde gunstige omstandigheden, de trossen 

 waren meer gedrongen, altijd naar het einde, vaak reeds in het 

 onderste deel aaneengesloten. De bloemsteeltjes waren meest 

 bijna twee maal zoo lang als het uitgegroeide bloemdek, soms 

 nog langer. De bloemdekken waren kleiner, de knobbels nooit 

 zoo opvallend dik, de tanden van het bloemdek veel langer, bij 

 de goed ontwikkelde bloemen ongeveer zoo lang als de kleppen, 

 soms nog langer. 



In 1916 heb ik van deze plant overvloedig materiaal voor mijn 

 herbarium verzameld (zie no. 3298, 3299 en 3300). In den 

 daarop volgenden winter is de plant evenwel gestorven. 



De beschrijving, die ik wil geven, is de volgende. 



Rumex callianthcmus, Rumicis obtusifolii et maritimi 

 hibrida intermedia. 



Radix perennis est. 



