101 



omschreven is; duidelijk uit twee soorten bestaande n. 1. een 

 dichte beharing van zeer korte haartjes en daar tusschen ver- 

 spreid haren, die 3 — 10 maal zoo lang, maar overigens gelijk 

 van vorm zijn. 



Tot deze var. moeten alle oudere Duitsche en HoUandsche 

 exemplaren gerekend worden, en verder: 



W. KnoUendam 1920 bij de oliefabriek „de Vrede" ; leg. K. 

 Rotterdam 1920 bij de meelfabriek ,,de Maas"; leg. K. 



Opmerking verdient, dat het ex. Ludwigshafen tot de var, y. 



nadert door het betrekkelijk gering aantal lange haren. 



Het ex. van Emmerich zou als: 



subvar. corynocar-pa Thell. (in litt.) onderscheiden kunnen 

 worden. Op dit ex. heeft n. 1. betrekking de zinswending in 

 de diagnose; „folia superiora (bractealia) subovata et basi 

 leviter cordata" en ook „capsula + claviformis et ad 3^ 

 m.M. lata". 

 Tot var. typica behoort ook het oudste bekende exemplaar van 

 deze soort, dat ik in Herb. Jansen et Wachter vond en dat ver- 

 zameld is te Rotterdam 6 Juli 1902 leg. J. et W. 



jS. var. longipila. De langere beharing treedt meer op den; 

 voorgrond. Er zijn veel meer lange haren dan bij de var. 

 a. en zij staan daardoor ook veel dichter op elkaar. Hiertoe 

 te rekenen het ex. van Raab, en 2 ex. Weert 1920. Heide-^ 

 ontginning bemest met afval van een meelfabriek; leg K. 



Een van deze exemplaren nadert echter sterk tot var. a. 



y, var. brevipüa. Dit is een variatie in tegengestelde richting. De 



korte beharing is zeer sterk domineerend. De langere haren 



zijn zeer weinige, en die er nog hier en daar tusschen de korte 



voorkomen, zijn bovendien belangrijk kleiner dan bij de var. a. 



Van deze var. vond ik exemplaren: 



Weert 1920 en Rotterdam 1920 (zie boven). (Ook in Herb. 

 J. et W. waar zich bovendien een exemplaar bevindt van Rotter- 

 dam 11 Sept. 1904 leg. J.etW.) 



De habitus van al deze planten doet sterker dan bij de 

 andere vormen aan Oe. laciniata i. integrifolia denken. 



