169 



de werking van eb en vloed aan deze rivieren kent, zal moeten 

 toegeven, dat daardoor aan Rumices in het algemeen een zeer 

 gunstige gelegenheid geboden is om zich te verspreiden. Niet alleen 

 worden de vruchten, zoolang ze door het luchthoudende bloemdek 

 omsloten zijn, zeer gemakkelijk overal heengevoerd, waar het water 

 der rivieren maar kan komen, maar ook wortels en stengelstukken 

 kunnen door den wisselenden waterstand gemakkelijk op den oever 

 geworpen worden en daar opnieuw uitloopen. 



Rumex aquaticus begeeft zich dus blijkbaar niet buiten de landen, 

 waar ze voortdurend opnieuw wordt aangevoerd, en schijnt ook niet 

 meer voor te komen in die gebieden, waar ze vroeger ongetwijfeld 

 wel voorkwam. Het moet dus bij ons een zwakke soort zijn. Dit 

 kon ik ook opmerken, toen ik de vindplaatsen van Rumex aquaticus 

 bij Gorinchem, Sleeuwijk, Dordrecht en Papendrecht bezocht. Ru- 

 mex aquaticus is daar minder algemeen dan zijn bastaarden en de 

 planten, die men vindt, zien er minder forsch uit dan vele exem- 

 plaren van Rumex ohtusifoUus, crispus, Hydrolapathum en de; 

 bastaarden van Rumex aquaticus met deze soorten. Ook vindt men 

 hier en daar aquaticus-hastaarden, zonder dat men Rumex aquaticus 

 in de nabijheid aantreft, 



In jaargang 1913 van dit tijdschrift (lit, 20) citeeren Jansen en 

 Wachter de twee ondersoorten van Rouy (lit. 28) en ze vermoeden 

 beide in hun herbarium te bezitten. 



Vooreerst wil ik hierbij opmerken, dat het mij een raadsel is, 

 hoe Rouy aan de beschrijvingen van Rumex Hippolapathum en 

 Heleolapathum komt en hoe Asc her son enGraebner deze onder- 

 soorten kunnen overnemen (lit, 1) en dan tevens de Rumex helo- 

 lapathum van Drejer onder de synonymen van Ritme x aquaticus 

 kunnen opnemen. 



Slaan we de Flora Danica (lit. 12) op, dan lezen we: 



„Rumex helolapathum : Valvulis ex basi truncata ovatis integer- 

 rimis omnibus nudis, pedicellis aeqvalibus, foliis radicalibus planis 

 triangulariu-oblongis obtusis basi cordatis, lobis dilatatis obtusis- 

 simus divaricatis, petiolis basi planis versus costas elevatas lami- 

 narum emarginatis, Drejer in Annal Kröyeri II, p. 183. 



